16 Μάιος 2018

Procar Championship, το «Ενιαίο» της Formula 1

Αγώνες «ενιαίου» τύπου και ημίωρης διάρκειας, στα πλαίσια των ευρωπαϊκών GP της F1, με πρωταγωνιστές τους πιλότους και βαθμολογικό σύστημα που αναδείκνυε στο τέλος κάθε περιόδου τον τροπαιούχο: Ήταν ωραίο, αλλά κράτησε μόνο δυό χρόνια... 

Clay Regazzoni - BMW M1 Procar

Ο Jochen Neerpasch, επικεφαλής της BMW Motorsport το 1978, έψαχνε να βρει τρόπο να αξιοποιήσει την σχεδιασμένη από την Ital Design εξωτική «Μ1», της οποίας οι καθυστερήσεις στο πρόγραμμα παραγωγής των απαραίτητων 400 μονάδων για την πιστοποίησή της, σε συνδυασμό με την τροποποίηση των κανονισμών από τη FIA, δεν της επέτρεψαν να σταδιοδρομήσει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αντοχής. Ύστερα από αρκετή σκέψη, ο αξιωματούχος του γερμανικού εργοστασίου κατέληξε στην πρόταση διεξαγωγής μιας ιδιαίτερης σειράς αγώνων, που θα μπορούσε να συνδεθεί άμεσα με την κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού: Αναμετρήσεις ημίωρης διάρκειας στα πλαίσια των ευρωπαϊκών Grand Prix της Formula 1, με πρωταγωνιστές τους οδηγούς των μονοθεσίων και βαθμολογικό σύστημα που θα αναδείκνυε στο τέλος κάθε αγωνιστικής περιόδου τον δικό του τροπαιούχο. Κι όλα αυτά με τον ίδιο τύπο αυτοκινήτου, την ΒΜW «M1». Επρόκειτο ουσιαστικά για ένα ενιαίο πρωτάθλημα υψηλοτάτου επιπέδου, που θα προσέδιδε στη γερμανική εταιρεία και την ανάλογη αίγλη, που στερήθηκε άδοξα το προηγούμενο διάστημα λόγω της αλλαγής των κανονισμών. Ο ιθύνων νους της BMW Motorsport, προκειμένου να προωθήσει την ιδέα του απευθύνθηκε στον ιδιοκτήτη της March Max Mosley, τον οποίο γνώριζε προσωπικά μέσω της συνεργασίας που είχε μαζί του στον τομέα των κινητήρων για τα μονοθέσια της F2. Ο Μosley, που ήταν και μέλος της «Formula One Constructors Association», είδε θετικά την υπόθεση και τον βοήθησε να έρθει σε επαφή με τους ιδιοκτήτες των υπόλοιπων ομάδων και τους πιλότους. Οι συζητήσεις επέφεραν τελικά την οριστική συμφωνία κι ύστερα από την έγκριση της FISA αποφασίστηκε ο πρώτος αγώνας του νέου πρωταθλήματος να διεξαχθεί το Μάιο του 1979, στο Zolder.

BMW M1 Procar

Όλα τα αυτοκίνητα που χρησιμοπoιήθηκαν στο νέο θεσμό προετοιμάστηκαν με βάση τις ίδιες προδιαγραφές, αν και υπήρχαν διαφοροποιήσεις ως προς την προέλευσή τους. Πέντε από αυτά κατασκευάστηκαν για την εργοστασιακή ομάδα της BMW, ενώ δεκαπέντε ολοκλήρωσε η Οzella, με την Project Four του γνωστού μας από τη ΜcLaren Ron Dennis να έχει την ευθύνη της αποπεράτωσης άλλων δέκα. Στο αμάξωμα του «Μ1» έγιναν οι απαραίτητες τροποποιήσεις και αεροδυναμικές προσαρμογές, με ένα βαθύ σπόιλερ να τοποθετείται κάτω από τη μύτη του αυτοκινήτου και τη ρυθμιζόμενη μεγάλη πτέρυγα να κυριαρχεί στο πίσω μέρος. Στους θόλους των τροχών έγινε η κατάλληλη επεξεργασία για να μπορούν να δεχτούν τα μεγαλύτερων διαστάσεων ελαστικά, ενώ οι ζάντες αλουμινίου σχεδιάστηκαν από την Campagnolo. Επίσης, το βάρος του αυτοκινήτου κατέβηκε στα 1.020 κιλά, με την αφαίρεση κάθε περιττού στοιχείου και την αντικατάσταση των τζαμιών με διαφανές πλαστικό. Τέλος, ο κινητήρας δέχθηκε τις κατάλληλες παρεμβάσεις από τον αρχιμηχανικό της ΒΜW Paul Rosche, προκειμένου να ισχυροποιηθεί περαιτέρω. Το συνολικό κόστος για το κάθε αυτοκίνητο υπολογίστηκε πως έφθασε στα 60.000 δολάρια.

Το «Eνιαίο» της Formula 1

Στους αγώνες του πρωταθλήματος «Procar» έλαβαν μέρος μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής: Mario Andretti, Patrick Depailler, Emmerson Fittipaldi, James Hunt, Jean Pierre Jarrier, Alan Jones, Jacques Laffite, Niki Lauda, Nelson Piquet, Didier Pironi, Clay Regazzoni, John Watson, Carlos Reutemann, Ricardo Patrese, Αlain Prost, Elio de Angelis, Hans Stuck, Jan Lammers και Derek Daly. Επίσης, κλήθηκαν να οδηγήσουν παρόλο που δεν ήταν οδηγοί Formula 1 εκείνο τον καιρό και οι Τeo Fabi, Τiff Νeedel, Hans-Georg Burger, Μichael Bleekemolen. Ωστόσο, επειδή η σειρά αγωνίστηκε με ελαστικά της Goodyear, οι πιλότοι της Ferrari και της Renault δεν έλαβαν την άδεια να συμμετάσχουν, εξαιτίας του γεγονότος ότι οι εταιρείες τους έτρεχαν με ελαστικά της Michelin. Πολυάριθμες ήταν οι αγωνιστικές ομάδες που συμμετείχαν στα δύο χρόνια του θεσμού. Εκτός από τη BMW, την Ozella και την Project Four στις εκκινήσεις του Procar Championship εμφανίστηκαν και αυτοκίνητα προετοιμασμένα από τις Tom Walkinshaw Racing, GS Tuning, Ecurie Arvor, Eggenberger Racing, Cassani Racing, Schnitzer Motorsport, Merzario Racing Team, Quester Racing Team, Konrad, RSM Marko και Sauber. Το βαθμολογικό σύστημα που υιοθετήθηκε ήταν διαφορετικό από εκείνο των Grand Prix, καθώς επιδοτούσε τους δέκα πρώτους τερματίσαντες, αρχής γενομένης από τους 20 βαθμούς για το νικητή. Όποιος οδηγός καταλάμβανε την υψηλότερη θέση στο βάθρο έπαιρνε ως χρηματικό βραβείο 5.000 δολάρια, ενώ ο δεύτερος της γενικής κατάταξης ανταμοιβόταν με 3.000 δολάρια και ο τρίτος με 1.000 δολάρια.

Οι αγώνες

To Procar Championship του 1979 ξεκίνησε το Μάιο από την πίστα του Zolder στο Βέλγιο και τελείωσε τον Σεπτέμβριο στη Μonza, συμπεριλαμβάνοντας συνολικά οκτώ ευρωπαϊκά Grand Prix. Ένας ακόμη αγώνας, μη πρωταθληματικός, έλαβε χώρα στο Donington Park. Αυτός είχε την ονομασία «Gunnar Nilsson Memorial Trophy» και πραγματοποιήθηκε για φιλανθρωπικούς σκοπούς, τιμώντας παράλληλα τη μνήμη του Σουηδού πρώην οδηγού της Lotus, που είχε πρόσφατα πεθάνει από καρκίνο. H αγωνιστική περίοδος έληξε με πρωταθλητή τον Νiki Lauda, που στην πρώτη αναμέτρηση της σειράς έτρεξε ως συμμετοχή της BMW Motorsport, ενώ στις υπόλοιπες έλαβε μέρος με τα χρώματα της Project Four. Το 1980 το «ενιαίο» με τις ΒΜW «M1» ξεκίνησε τον Απρίλιο, με το Donington Park να προσμετράται αυτή τη φορά κανονικά στο πρωτάθλημα. Το Procar Championship συμπεριλάμβανε εκείνη τη χρονιά ακόμη δύο εκτός Formula 1 αυτοκινητοδρόμια, το Avus και το Νorisring, με τα ευρωπαϊκά Grand Prix να περιορίζονται στα έξι. Τροπαιούχος της δεύτερης περιόδου αναδείχθηκε ο Βραζιλιάνος Νelson Piquet, ο οποίος τη χρονιά εκείνη είχε διακριθεί ιδιαίτερα και στο πρωτάθλημα της Formula 1 με τα μονοθέσια της Βrabham.

H BMW αλλάζει πορεία…

Το 1980 έμελλε να είναι η τελευταία χρονιά διεξαγωγής του Procar Championship, αφού η BMW χαράζοντας νέα αγωνιστική στρατηγική αποφάσισε να εμπλακεί στη Formula 1, ως προμηθευτής κινητήρων της Βrabham. Ύστερα από αυτή την εξέλιξη αποσύρθηκε από όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητές της, ενώ για το Group 5 πρόλαβαν να κατασκευαστούν μόλις δύο αυτοκίνητα. Tα «M1» της σειράς Procar πουλήθηκαν στη συνέχεια σε διάφορους πελάτες που συμμετείχαν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, καθώς και σε μικρότερες σειρές, όπως το «Deutsche Rennsport Meisterschaft» και το πρωτάθλημα «Camel GT». Έκτοτε δεν υπήρξε ξανά «ενιαίος» θεσμός για τους οδηγούς της Formula 1, παρά τα σενάρια του 1988 που ήθελαν την Αlfa Romeo να παίρνει με ένα δικό της αυτοκίνητο τη θέση της ΒΜW.


PROCAR CHAMPIONSHIP 1979 Zolder Elio de Angelis, Squadra Osella Corse Monaco Niki Lauda, Project Four Donington Nelson Piquet, BMW Motorsport Dijon-Prenois Nelson Piquet, BMW Motorsport Silverstone Niki Lauda, Project Four Hockenheim Niki Lauda, Project Four Osterreichring Jacques Laffite, BMW Motorsport Zandvoort Hans-Joachim Stuck, Cassani Racing Monza Hans-Joachim Stuck, Cassani Racing ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ NIKI LAUDA


PROCAR CHAMPIONSHIP 1980 Donington Jan Lammers, BMW Holland Avusrennen Manfred Schurti, Cassani Racing Monaco Hans-Joachim Stuck, Project Four Norisring Hans-Joachim Stuck, Project Four Brands Hatch Carlos Reutemann, BMW Motorsport Hockenheim Didier Pironi, BMW Motorsport Osterreichring Nelson Piquet, BMW Motorsport Zandvoort Nelson Piquet, BMW Motorsport Imola Nelson Piquet, BMW Motorsport ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ NELSON PIQUET


Περισσότερες φωτογραφίες:
  • BMW M1 Procar
  • Patrick Depailler - Monaco - 1979
  • Hockenheim 1979
  • Jean Pierre Jarrier - Monaco - 1979
  • Niki Lauda - Monaco - 1979
  • Niki Lauda - BMW M1 Procar
  • Nelson Piquet - BMW M1 Procar
  • Clay Regazzoni - BMW M1 Procar
  • Clay Regazzoni - Elio de Angelis - Toni Hezemans
  • Clay Regazzoni - Monaco - BMW M1 Procar
  • Carlos Reutemann - Tiff Needel
  • Η εκκίνηση του πρώτου αγώνα του θεσμού (Zolder 1979)