18 Ιαν 2018

H Mustang που σχεδίασε ο Giugiaro

Ένα μοναδικό αυτοκίνητο, που προέκυψε όταν ο Giugiaro μετέτρεψε μια Ford Mustang σύμφωνα με τα δικά του αισθητικά κριτήρια. Στις ημέρες μας, η τύχη του αγνοείται...

Aυτή η μοναδική Mustang είναι το χειροπιαστό αποτέλεσμα μιας σειράς συζητήσεων, ανάμεσα στον εκδότη του τριμηνιαίου περιοδικού «Automobile Quarterly» Scott Bailey και στον καταξιωμένο Iταλό σχεδιαστή Nuccio Bertone. Αντικείμενο της κουβέντας, που έγινε το φθινόπωρο του 1964, η μεγάλη εμπορική επιτυχία της πρώτης γενιάς του εμβληματικού Ford. Αδιαμφισβήτητο γεγονός ήταν ότι μέχρι τότε λίγα αμερικανικά αυτοκίνητα μπορούσαν να καυχηθούν ότι είχαν κατακτήσει την ευρωπαϊκή φαντασία, κανένα όμως με το δικό του τρόπο. Στους πιο ειδικούς κύκλους υπήρχε μια κριτική στάση απέναντι στο αμερικανικό στιλ fastback, που δεν εστιαζόταν μόνο στο γεγονός ότι αυτό στην πραγματικότητα είχε γεννηθεί στην Ιταλία το 1925, αλλά κυρίως στο ότι κατά πολλούς δεν ισορροπούσε αισθητικά μεταξύ μιας sedan και μιας sport κατασκευής. Την απάντηση κλήθηκε τελικά να δώσει η Carrozzeria Bertone, καθώς λίγο καιρό αργότερα ο Bailey αγόρασε μια Mustang και στην έστειλε στον μεσουρανούντα τότε σχεδιαστικό οίκο, προκειμένου το επιτελείο του να την «εξευρωπαΐσει» κατά το δοκούν. Kατόπιν θα την έβαζαν στο καράβι και θα την έστελναν πίσω στην Αμερική, για να κοσμήσει το περίπτερο του «Automobile Quarterly» στη διεθνή έκθεση αυτοκινήτου της Νέας Υόρκης του 1965. Το «άγριο αμερικανικό αλογάκι» που παραδόθηκε στον Bertone ήταν μεν μια έκδοση καλύτερη της βασικής, όχι όμως η GT, με το διαμέρισμα του κινητήρα του να φιλοξενεί έναν V8 των 4.735 κυβικών εκατοστών. Διέθετε χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων των τεσσάρων σχέσεων και ελαστικά βαμμένα στα πλαϊνά τους με λευκό χρώμα. Η ομάδα του Nuccio εξέτασε το πρωτοεμφανιζόμενο pony-car, με τον ίδιο να έχει βρει έναν από τους νέους σχεδιαστές του για να προωθήσει τη δουλειά. Κι αυτός ήταν ο Giorgetto Giugiaro.

Εξαρχής υπήρχε ο περιορισμός των μηδενικών παρεμβάσεων στον κινητήρα, που έπρεπε να μείνει απαράλλακτος, αλλά και η δέσμευση της εξεύρεσης ενός πιο «ευρωπαϊκού» χρώματος, που θα αντικαθιστούσε το κόκκινο. Σχετικά με τη σιλουέτα του αυτοκινήτου, η λύση που επέλεξε ο Giorgetto ήταν να το ελαφρύνει αισθητικά και να εξομαλύνει την κατά εκείνον ογκώδη μορφή του. Για τους λόγους αυτούς, σχεδιάζοντας ξανά το εμπρός μέρος, κατέληξε σε ένα χαμηλότερο, κεκλιμένο ρύγχος. Η μάσκα του Mustang απέκτησε δύο ζεύγη φώτων, κρυμμένων πίσω από αναδιπλούμενα καλύμματα, που επέκτειναν το μοτίβο της γρίλιας έως τα εμπρός άκρα του αυτοκινήτου. Ακόμη, οι κολώνες του από ανοξείδωτο χάλυβα οροφής στένεψαν, δίνοντας περισσότερο χώρο στις γυάλινες επιφάνειες και κάνοντας το αυτοκίνητο πιο φωτεινό. Όσο για το πίσω μέρος διαμορφώθηκε επίσης, θυμίζοντας πλέον περισσότερο την πρώτη γενιά του pony-car Plymouth Barracuda, που παρουσιάστηκε στην αγορά της Αμερικής δύο εβδομάδες πριν την άφιξη της Mustang. Το εσωτερικό επανασχεδιάστηκε και άλλαξε χρώμα. Το βασικό κιβώτιο ταχυτήτων επαναχρησιμοποιήθηκε, ενώ το ρολόι και το ταχύμετρο μετακινήθηκαν σε πιο εξέχουσα θέση. Το τιμόνι ήταν φυσικά από ξύλο και στο κέντρο του έφερε το έμβλημα AQ, από τα αρχικά γράμματα του περιοδικού («Automobile Quarterly»). Στο πίσω μέρος, τα καθίσματα αναδιπλώνονταν και άφηναν ένα χώρο αποσκευών. Οι εργοστασιακοί τροχοί του αμερικανικού μοντέλου αφαιρέθηκαν από την ομάδα Bertone, δίνοντας τη θέση τους σε μικρότερους των 14 ιντσών, φτιαγμένους στην Campagnolo από χυτό κράμα μαγνησίου Elektron. Το τελικό αυτοκίνητο ήταν βαμμένο σε ένα «μεταλλικό γαλάζιο» σύμφωνα με την Bertone, ένα είδος ασημί-μπλε-πράσινου, που έβγαζε κομψότητα και ταίριαζε με τις επανασχεδιασμένες γραμμές του. Ύστερα από όλα αυτά, το λογότυπο με το άγριο αλογάκι, ήταν το μοναδικό αναγνωρίσιμο μέρος από το αρχικό κομμάτι.

Η Mustang του Bertone πέταξε μέσω της Alitalia πίσω στη Νέα Υόρκη, φτάνοντας στο Auto Show στις αρχές Απριλίου, λίγο πριν ανοίξει της πύλες του. Εκεί κέρδισε μεγάλη αναγνώριση για το σχεδιασμό της, αλλά και το βραβείο Best in Show για το 1965. Στη συνέχεια φορτώθηκε στο αεροπλάνο και γύρισε στην Ευρώπη, όπου έλαμψε ξανά περιοδεύοντας στις μεγάλες πόλεις ως καλεσμένη σε δημοφιλείς εκδηλώσεις αυτοκινήτου. Έκτοτε, εξαφανίστηκε. Κάποια στιγμή δημοσιεύτηκε στον Τύπο μια αγγελία από την Bertone για την πώλησή της, με αρχική τιμή 10.000 αμερικανικά δολάρια. Δεν μαθεύτηκε ποτέ αν βρέθηκε αγοραστής, ενώ στην άχαρη διαδικασία της αναγκαστικής ρευστοποίησης που επέφερε η χρεωκοπία του Bertone το 2014 δεν βρισκόταν ανάμεσα στα πρωτότυπα που εκποιήθηκαν. Ο Scott Bailey έψαξε μάταια για το αυτοκίνητο, που πιθανά θα πάψει να βρίσκεται φυλαγμένο κάπου σε κώμα και εμφανιστεί μια ημέρα πλήρως αποκατεστημένο, αφού καμιά μαρτυρία δεν υπάρχει για την καταστροφή του.


Σχεδιαστής Giorgetto Giugiaro Κινητήρας Ford V8 Κυβισμός 4.735 κ.εκ. Κιβώτιο ταχυτήτων χειροκίνητο 4 σχέσεων Μήκος 4.020 χλστ. Πλάτος 1.742 χλστ. Ύψος 1.247 χλστ. Μεταξόνιο 2.743 χλστ. Ελαστικά 195x14 Cinturato Pirelli


 

Περισσότερες φωτογραφίες: