ΑΠΟΨΕΙΣ

Σελίδες

Το πρωτοείδα στο Golden Hall σε περίοπτη θέση, και δεν ήταν το αυτοκίνητο που σε ακινητοποιούσε, αλλά οι κυρίες που το φωτογράφιζαν. Να εξηγηθούμε. Δεν αναφερόμαστε στην ποιότητά τους, αλλά στον τρόπο τους.
Είναι μόλις δεκαπέντε ετών και, αν δεν τον ξέρεις, αν δεν τον διαβάσεις καλά μέσα από το χαρακτηριστικό του βλέμμα και βιαστείς, μπορεί να τον χαρακτηρίσεις και αφελή. Η ατάκα του για οτιδήποτε, και ποτέ για οποιονδήποτε, θα σε επαναφέρει και θα σε φέρει κοντά του. «Τυπάρα», σκέφτεσαι.
«Να σου λέει: “ζωή σημαίνει ένα Honda που φρενάρει”» (Ελένη Βιτάλη, Περπατούσα αφηρημένη)  
Η βροχή-καταιγίδα του Σαββάτου όπου άστραφτε και βροντούσε αφήνοντας και εκτεθειμένους όσους έχουν την ευθύνη για ατέλειες προς κάθε κατεύθυνση, έδωσε τη θέση της σε καθαρά αγωνιστικό καιρό, με τη σωστή θερμοκρασία.
Στους αγώνες, ήταν όμορφα στις Αναβάσεις - σε αυτό το κρυφό σχολειό, που εξελίσσεται σε Πανεπιστήμιο, ζούσες την «ειδική» στην άσφαλτο με φίλους, συνοδηγούς και μηχανικούς στο Escort 2000 RS (εθνικό αγωνιστικό, όπως και το Starlet) και είχες ελπίδα στο όνειρο.
Στην πρίζα τα πάντα όλα πλέον αλλά είναι η Φόρντ και η Ρενώ που κρατούν ζωντανές τις αναμνήσεις μας.  Στα δύο "περίπτερα" άλλωστε, οικοδεσπότες είναι δύο καλοί μας φίλοι, συνεργάτες μας από τα παλιά.