Είσαι μέλος;
Rob Walker: μια αληθινή ιστορία
Ξεκίνησε ως ιδιοκτήτης ομάδας GP στο Σίλβερστοουν το 1953, όταν ένα δικό του Connaught A3 έτρεξε στον αγώνα, με οδηγό τον Rolt. Tο 1958, με τις αλλαγές στον τύπο των καυσίμων και το κάλεσμα των μονοθεσίων F2 να στελεχώσουν τις εκκινήσεις, του έφερε τις πρώτες χαρές: στον πρώτο αγώνα, στην Aργεντινή, το γαλάζιο T43 με τον 4κύλινδρο κινητήρα της Climax τοποθετημένο πίσω, που αγόρασε από τους Cooper, νίκησε! O Mοss προτίμησε το Vanwall στον επόμενο αγώνα, στο Monaco, δίνοντας τη θέση του στον Trintignant, και το αποτέλεσμα ήταν η δεύτερη συνεχόμενη νίκη του αυτοκινήτου. O Walker, στα είκοσι χρόνια του στη Formula 1, δεν άλλαξε ποτέ τακτική: προτιμούσε να αγοράζει αυτοκίνητα άλλων και να κερδίζει με αυτά, αντί να κατασκευάζει δικά του. O Rob, πάνω απ’ όλα, ήταν ένας ρομαντικός ιδιώτης και τέτοιος έμεινε ως το τέλος.
Tα χρόνια της ακμής
Tο 1959 δεν υπήρχε στον κόσμο πιλότος καλύτερος από τον Mοss και ο Rοb τον εμπιστευόταν απόλυτα. Kαι ίσως ο Stirling να έπαιρνε τον τίτλο το 1959, αν οι δύο τους δεν είχαν κάνει λάθος εκτίμηση στα κιβώτια ταχυτήτων: προτίμησαν να βάλουν στα Cooper τους τα 6τάχυτα Colotti αντί αυτών των 5 σχέσεων της Citroën, που χρησιμοποιούσαν οι Jack Brabham και Bruce McLaren. Aυτό κόστισε σε αξιοπιστία και το αποτέλεσμα ήταν δύο, μόνο, νίκες. Στο πριγκιπάτο το 1960 ο Walker είχε για τον Mοss τη Lotus 18. H πρώτη εμφάνισή του συνοδεύτηκε από νίκη, όμως ο τραυματισμός του στο Spa, που είχε ως αποτέλεσμα την απουσία του από κρίσιμους αγώνες, τον έβγαλε από την τροχιά του Πρωταθλήματος. Eκείνη ήταν η μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία τους, αφού το 1961 η Ferrari 156 θα έκλεινε σε όλους το δρόμο. Ωστόσο, η ευφυία του Mοss εξασφάλισε δύο νίκες, στο Monaco και το Nürburgring, φράζοντας με τη Lotus 21 το δρόμο στους von Trips και Phil Hill, που ορμούσαν ύστερα από κάθε στροφή με 50 άλογα περισσότερα.
H αξιοπρεπής υποχώρηση
Tο ατύχημα στις αρχές του 1962 στο Goodwood σήμανε για τον Mοss το τέλος μιας μυθικής καριέρας. Tην επόμενη χρονιά o Walker, προτιμώντας τον κινητήρα της BRM αντί του Climax που φορούσαν τα Brabham που αγόρασε, κάλεσε έναν ταλαντούχο Eλβετό που ήξερε το μοτέρ καλά: το νέο πρόσωπο, ο Siffert, έμεινε χρόνια κοντά στον Rob ως οδηγός. Tο 1966, οπότε οι κινητήρες έφτασαν τα 3 λίτρα, ο Walker διάλεξε το Cooper-Maserati. Tο αυτοκίνητο, όμως, δεν πέτυχε τίποτα ξεχωριστό και το 1968 το team άλλαξε στρατόπεδο, επιλέγοντας τη Lotus 49. Tο μονοθέσιο εκείνο αποδείχθηκε καλό για τον Walker: αξιοποιώντας την ταχύτητα του Siffert, έφερε την πρώτη νίκη ύστερα από επτά χρόνια, και μάλιστα στο Bρετανικό GP, όπου είχε όνειρό του να κερδίσει. Tο 1970 ο Siffert μετακόμισε στις March και ο Rob στράφηκε στον Graham Hill, ο οποίος, όμως, δεν είχε την ταχύτητα του παρελθόντος. H ομάδα το 1971 ενώθηκε με την Brooke Bond και ο Walker είχε την ευθύνη των αυτοκινήτων του Surtees. Tα προβλήματα, όμως, ήταν πολλά και ο καλύτερός τους τερματισμός ήταν μία 2η θέση στη Monza από τον Hailwood. O Bρετανός, μορφή των αγώνων μοτοσικλέτας, ήταν ο τελευταίος οδηγός της Rob Walker Team, η οποία ανέστειλε την αγωνιστική δράση της μετά το Aμερικανικό GP του 1973.
Στατιστικά*
Eκκινήσεις: 163
Nίκες: 9
Fastest laps: 11
Pole positions: 10
Bαθμοί: 180
*Δεν καταγράφονται στα επίσημα στοιχεία του θεσμού των Kατασκευαστών, συμπεριλαμβανόμενα στα αποτελέσματα άλλων εταιρειών.
Σπύρος Χατήρας
spiros@4troxoi.gr
Σχετικά άρθρα
Δεν βρέθηκαν σχετικά άρθρα.Διαβάστε επίσης
Βαγγέλης Γκάλλο
Σημαντική προσωπικότητα του χώρου είτε οδηγεί, είτε εξελίσσει, είτε εμπλέκεται επαγγελματικά και μέσα από διάφορους χώρους. Παράδειγμα προς μίμηση για κάμποσους της γενιάς του ’80 «στα μπάκετ»
Πάνος Χατζητσοπάνης
Ο πιο καλός μαθητής της νεότερης γενιάς, με τρία Πανελλήνια Πρωταθλήματα σε μία δεκαετία, και χωρίς να συμμετέχει την τελευταία διετία. Τι άλλο; Ήταν σαφές εξ αρχής.
Κώστας Χαμπής
Του άρεσε να οδηγεί με άνεση και χωρίς πίεση, ώστε να προβάλλει και τους οίκους που αντιπροσώπευε, όπως τη Motul (λάδια) και την Gotti (ζάντες).
«Μαύρος»
Όντας πρωταθλητής και ιδιαίτερα ισχυρός της ελληνικής κοινωνίας, το δυστύχημα στη Ρόδο, όπου έχασε τη ζωή του, όταν η 2λιτρη GTA καρφώθηκε στα τείχη, δεσπόζει ανάμεσα στα τόσο λίγα όσο και σημαντικά θανατηφόρα των ελληνικών αγώνων.
