Στην Αυτοκίνηση δεν είναι δεδομένο τι θα χαρακτηριστεί «classic». Αυτό εξαρτάται από το «αποτύπωμα» που αφήνει ένα μοντέλο στην κοινωνία και στην αγορά, αλλά και με το αν η παρουσία του παραπέμπει χωρίς δεύτερη σκέψη στην εποχή του. Σε όλα αυτά, το «New Yorker» της Chrysler τα κατάφερε καλά.
O «Νεοϋορκέζος» της Chrysler ήταν ένα από τα μακροβιότερα μοντέλα στην ιστορία της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, καθώς έμεινε στη γκάμα της εταιρείας από το 1938 μέχρι το 1996. Την πρώτη χρονιά κυκλοφόρησε ως «New York Special», αμέσως μετά όμως έλαβε την ονομασία «New Yorker». Στις πέντε σχεδόν δεκαετίες παρουσίας του στους αμερικανικούς αυτοκινητόδρομους ήταν το μοντέλο-ναυαρχίδα της Chrysler, εκτός από ένα μικρό χρονικό διάστημα, στο οποίο ο συγκεκριμένος ρόλος παραχωρήθηκε στο «Imperial».
O «Νεοϋορκέζος» συνέβαλε στην καθιέρωση της Chrysler ως κατασκευαστή μοντέλων υψηλού κύρους, τα οποία είχαν τιμές και εξοπλισμό που τους επέτρεπαν να ανταγωνίζονται τα ανώτερης κατηγορίας μοντέλα των Oldsmobile, Mercury και Buick.
To 1974 o Aμερικανός τενίστας Jimmy Connors κέρδισε για πρώτη φορά στην καριέρα του το «US Open»της Νέας Υόρκης, επιτυγχάνοντας με τη νίκη του αυτή το τρίτο «Grand Slam» της καριέρας του.
Τον Ιανουάριο του 1974, στο «Madison Square Garden» της αμερικανικής μεγαλούπολης, έλαβε χώρα η δεύτερη από τις τρεις μονομαχίες των θρυλικών πλέον πυγμάχων Muhammad Ali και Joe Frazier, που έληξε ύστερα από 12 γύρους, με νικητή τον πρώτο.
Την ίδια εποχή, το Chrysler New Yorker έβδομης γενιάς είχε κάνει την πρώτη του εμφάνιση στους δρόμους της Βόρειας Αμερικής, βασισμένο στην πλατφόρμα «C-Body» και με διαφορετικό πλέον σχεδιασμό από τον προκάτοχό του. Το ατρακτοειδές στιλ «Fuselage Styling» έδωσε τη θέση του σε ένα ακόμη πιο ογκώδες αμάξωμα, με επίπεδες πλευρές.
Αυτή η γενιά χρησιμοποίησε δημοφιλή μοτίβα σχεδιασμού, που χρησιμοποιούνταν κυρίως στο Lincoln Continental. Ωστόσο, έκανε την πρεμιέρα της σχεδόν ταυτόχρονα με την έναρξη του πετρελαϊκού εμπάργκο του ΟΠΕΚ, που έφερε στη ζωή μας και την πρώτη παγκόσμια ενεργειακή κρίση. Οι καιροί έγιναν δύσκολοι για την αυτοκινητοβιομηχανία.
Ο «Νεοϋορκέζος» ήταν διαθέσιμος σε διάφορες μορφές αμαξώματος, όπως δίθυρο και τετράθυρο sedan, coupe, cabriolet και station wagon. Στην έβδομη γενιά του έδωσε έμφαση στην πολυτέλεια και την άνεση με ευρύχωρο εσωτερικό, ακριβή ταπετσαρία, πρόσθετη ηχομόνωση και περισσότερες ανέσεις. Προσφερόταν κυρίως σε δύο επίπεδα εξοπλισμού, το βασικό «New Yorker» και το πλούσιο «New Yorker Brougham». Η λιανική τιμή για το τετράθυρο hardtop sedan ήταν 6.600 δολάρια το 1974 (42.000 δολάρια σε αντιστοιχία με το σήμερα).
Δύο μηχανικά σύνολα ίδιας φιλοσοφίας, αμφότερα V8, ανέλαβαν να κινήσουν το «New Yorker» στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70: Το πρώτο, με χωρητικότητα 6,6 λίτρων απέδιδε 175 ίππους και 435 Nm ροπής, 20 λιγότερους από το δεύτερο, του οποίου η χωρητικότητα ήταν ανεβασμένη στα 7,2 λίτρα. Πέρα από την αμερικανική «συνήθεια» των πολλών κυβικών εκατοστών (κυβικές ίντσες είναι η μονάδα μέτρησης στις ΗΠΑ), το μοντέλο ξεπερνούσε σε βάρος τους δύο τόνους και ένας μεγάλος κινητήρας ήταν απαραίτητος (στην πολιτεία της Καλιφόρνια και σε περιοχές με μεγάλο υψόμετρο το μοντέλο προσφερόταν με τον κυβισμό του να περιορίζεται στα 5.900 κ.εκ.). Mέχρι τα τέλη του 1978, που η έβδομη γενιά έδωσε τη σκυτάλη στη διάδοχό της, ο «Νεοϋρκέζος» ανανεωνόταν στα σημεία σε ετήσια βάση.
Το 1975 το επίπεδο εξοπλισμού «Brougham» ήταν το μοναδικό διαθέσιμο μετά τη βασική έκδοση, ενώ τον επόμενο χρόνο κληρονόμησε κάποια εξωτερικά σχεδιαστικά στοιχεία από το Imperial, το οποίο είχε σταματήσει να παράγεται. Το νέο στιλ έδωσε στο «New Yorker» μια απροσδόκητη ώθηση στις πωλήσεις, καθώς το αυτοκίνητο φαινόταν πλέον διαφορετικό. Οι αναβαθμίσεις στο επίπεδο εξοπλισμού «Brougham» περιλάμβαναν επένδυση υψηλής ποιότητας από δέρμα ή βελούδινα υφάσματα, βελτιωμένη εσωτερική επένδυση από ξύλο και επιπλέον εξωτερικά εμβλήματα.
Η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, 50 χρόνια πριν…
To 1976 oι επισκέπτες των Δίδυμων Πύργων έβλεπαν τη «Σφαίρα» του Γερμανού γλύπτη Fritz Koenig να κοσμεί το χώρο έξωθέν τους και αυτό τους ευχαριστούσε ιδιαίτερα, αφού η εικόνα της πόλης εκείνα τα χρόνια δεν ήταν καλή σε όλη της την έκταση: Το «Central Park» ήταν σχεδόν αφημένο στην τύχη του, περιμένοντας τις αποφάσεις της Πολιτείας για την αναβάθμισή του, ενώ στις συνοικίες που παρέμεναν υποβαθμισμένες και με ελλείψεις στις υποδομές, σημείωνε έξαρση η εγκληματικότητα. Όμως, η Νέα Υόρκη είναι η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, βρίσκοντας συνέχεια τρόπους να μιλάνε όλοι γι αυτήν: Tο «Studio 54», που μεσουράνησε στη διασκέδαση από το 1977 μέχρι το 1980 με τις διασημότητες που συγκέντρωνε και τις εκκεντρικές εμφανίσεις των θαμώνων του (ποιος δεν θυμάται τη Μαρίζα Μπέρενσον, που έμπαινε στο club σχεδόν γυμνόστηθη;) δημιούργησε μια νέα σχολή στο lifestyle. Ήταν βέβαια και η εποχή που βοηθούσε, με το «Saturday Night Fever» να σπάει τα ταμεία στους κινηματογράφους και στις αίθουσες συναυλιών της Νέας Υόρκης να πρωταγωνιστούν μεταξύ άλλων η Dona Summer και η Gloria Gaynor. Ήταν μια διαφορετική εποχή, κατά την οποία ουδείς φανταζόταν πως κάποτε θα ερχόταν η 11η Σεπτέμβρη, αν και η πρώτη βομβιστική επίθεση κατά του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου (WTC) είχε ήδη γίνει, από το 1975…
Το 1977, ο κινητήρας των 7,2 λίτρων του «New Yorker» αναβαθμίστηκε. ώστε να περιλαμβάνει ένα νέο σύστημα ελεγχόμενο από υπολογιστή, που επέτρεπε πιο γρήγορη επιτάχυνση και καλύτερη απόδοση. Ωστόσο, η τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε απαιτούσε συντήρηση και αυτό ανέβασε λιγάκι το κόστος χρήσης. Το «New Yorker Brougham» του 1978 ήταν διαθέσιμο με δύο και τέσσερις πόρτες και σκληρή οροφή. Οι αλλαγές στην εμφάνιση περιορίστηκαν σε ένα νέο σχέδιο στις γρίλιες, νέες ρίγες στο πίσω μέρος και φωτεινά διακοσμητικά στοιχεία στα πίσω φώτα.
Ο Οκτώβριος του 1978 έχρισε παγκόσμιο πρωταθλητή στη Formula 1 τον πολιτογραφημένο Αμερικανό Mario Andretti, στέλνοντας έτσι τον βαρύτιμο τίτλο στις ΗΠΑ για πρώτη φορά (και μέχρι τώρα, τελευταία) από το 1961, έστω και αν αυτός ήταν κάποιος που ήρθε από την Ιταλία στην Αμερική μικρό παιδί ως οικονομικός μετανάστης. Επίσης, ο μήνας εκείνος σηματοδότησε και το τέλος της παραγωγής για την έβδομη γενιά του «New Yorker», που όπως προαναφέραμε συνέχισε τη σταδιοδρομία του ως μοντέλο στη γκάμα της Chrysler ως το 1996. Στις ημέρες μας, ένα άριστα συντηρημένο «New Yorker Brougham» του 1978 πωλείται στην αγορά των «κλασικών» λίγο κάτω από τα 30.000 δολάρια, ενώ ένα «καλοστεκούμενο» κοστίζει από 15.000 ως 18.000 δολάρια. Τέλος, άμα θέλει «πολλή δουλειά» το βρίσκεις και με 6.000-7.000 δολάρια.
CHRYSLER NEW YORKER BROUGHAM 1978 TEXNIKA XAPAKTHPIΣTIKA Kινητήρας: RB Series V8 Κυβισμός: 7.206 κ.εκ. Ισχύς: 195 ίπποι στις 3.600 σ.α.λ. Ροπή: 435 Nm στις 2.400 σ.α.λ. Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς Κιβώτιο ταχυτήτων: αυτόματο «TorqueFlite» 3 σχέσεων Ανώτατη ταχύτητα: 179 χλμ./ώρα 0-100 χλμ./ώρα: 13,8 δευτερόλεπτα Κατανάλωση: 17,9 λτ./100 χλμ. Μήκος: 5.867 χλστ. Πλάτος: 2.019 χλστ. Ύψος: 1.389 χλστ. Μεταξόνιο: 3.150 χλστ. Βάρος: 2209 κιλά Περίοδος παραγωγής: Οκτώβριος 1977-Οκτώβριος 1978
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
