Η λαμπερή ιστορία της Ford στην F1

Η Ford επιστρέφει στη F1 εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή μέσα από τη στρατηγική συνεργασία της με την Red Bull Racing. Παραμένει μέχρι και σήμερα ο τρίτος πιο επιτυχημένος κατασκευαστής κινητήρων στην ιστορία της F1, πίσω από τη Ferrari και τη Mercedes, παρά το γεγονός ότι εγκατέλειψε την κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού το 2004 πουλώντας την Jaguar Racing στη Red Bull Racing. Η ιστορία της Ford στη F1 είναι γεμάτη από επιτυχίες, με την εταιρεία να έχει κατακτήσει 10 Πρωταθλήματα Κατασκευαστών και 13 Πρωταθλήματα Οδηγών. Συνολικά, μονοθέσια με κινητήρα Ford έχουν ανέβει στο ανώτερο σκαλί του βάθρου σε 174 Grand Prix.

Η Ford εισήλθε για πρώτη φορά στη F1 το 1967 με τον θρυλικό πλέον κινητήρα DFV, ο οποίος αποτέλεσε προϊόν συνεργασίας με την Cosworth Racing και αποκαλύφθηκε τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς. Μόλις δύο μήνες αργότερα, και συγκεκριμένα στο Ολλανδικό Grand Prix, έκανε το του ντεμπούτο κερδίζοντας τον αγώνα στην «πλάτη» της Lotus Ford του Jim Clark. Ο DFV συνέχισε να είναι ο πιο επιτυχημένος κινητήρας όλων των εποχών στην F1 φτάνοντας τις 155 νίκες από το 1967 μέχρι και τον τελευταίο του αγώνα το 1983. Την χρονιά εκείνη, ο Keke Rosberg κέρδισε με τον κινητήρα DFV το Grand Prix του Μονακό, λίγους μόλις μήνες πριν την έλευση στη F1 στην εποχή των υπερτροφοδοτούμενων μονάδων κίνησης.

Ακόμη και μετά τον παροπλισμό του DFV, η Ford συνέχισε να δίνει το «παρών» στη F1 τόσο με υπερτροφοδοτούμενους όσο και με ατμοσφαιρικούς κινητήρες, με αποκορύφωμα τον Ford Zetec R V8 που χάρισε στον Michael Schumacher το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1994. Η Formula 1 λειτούργησε για την Ford ως το απόλυτο εργαστήριο δοκιμών και εξέλιξης για προηγμένες τεχνολογίες που είδαμε να υιοθετούνται στα αυτοκίνητα των πελατών της. Φέτος, η Ford επιστρέφει στη Formula 1 ύστερα από 22 χρόνια, σηματοδοτώντας ένα νέο κεφάλαιο τόσο για την ίδια, όσο και τον κορυφαίο θεσμό του μηχανοκίνητου αθλητισμού σε παγκόσμιο επίπεδο.

Απρίλιος 1967: Αποκαλύπτεται ο κινητήρας Ford DFV Race, ο οποίος σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε σε συνεργασία με την Cosworth Engineering. Ο κινητήρας DFV πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στο Grand Prix της Ολλανδίας στο Zandvoort. Στην πρώτη του χρονιά, χάρισε στη Lotus τη δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών και στον Jim Clark την τρίτη στο Πρωτάθλημα Οδηγών. Συνολικά, ο κινητήρας DFV κέρδισε τέσσερις αγώνες στην πρώτη του σεζόν το 1967.

Το 1968 η Lotus έχασε τα αποκλειστικά δικαιώματα χρήσης του κινητήρα DFV, με την Ford να τον παρέχει, πέραν εκείνης στις McLaren και Matra με τον Jackie Stewart πίσω από το τιμόνι. Στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στη Νότια Αφρική, η Lotus με τον κινητήρα της Ford έκανε το 1-2, με τον Jim Clark, στον τελευταίο όπως απεδείχθη αγώνα του, να παίρνει τη νίκη και τον Graham Hill να τερματίζει στη δεύτερη θέση. Το 1968, η Lotus Ford κερδίζει τόσο το Πρωτάθλημα Οδηγών με τον Graham Hill όσο και το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Επιπλέον, τόσο η Matra όσο και η McLaren, οι οποίες χρησιμοποιούσαν τον κινητήρα Ford, κέρδισαν αρκετούς αγώνες με τους Jackie Stewart και Bruce McLaren. Συνολικά, τα μονοθέσια με κινητήρα Ford κέρδισαν το 1968 τους 11 από τους 12 αγώνες της χρονιάς, τερματίζοντας στην πρώτη, δεύτερη και τρίτη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών

Το 1969 οι κινητήρες Ford παρείχαν κίνηση στις Lotus, McLaren, Matra και Brabham, καθώς και σε αρκετές ακόμα μικρότερες ιδιωτικές ομάδες. Τα μονοθέσια με κινητήρες Ford κέρδισαν και τους 11 αγώνες της σεζόν, με τον Jackie Stewart να κατακτά το στέμμα, εμπρός από τους Jacky Ickx και Bruce McLaren. Η Matra Ford ήταν πρώτη στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, η Brabham Ford δεύτερη, η Lotus Ford τρίτη και η McLaren Ford τέταρτη.

Το 1970 η Ford παρείχε μεταξύ άλλων τους κινητήρες της στις Tyrrell, McLaren, Team Surtees, Lotus και Brabham. Τα μονοθέσια με κινητήρες Ford κέρδισαν τους 8 από τους 13 αγώνες της χρονιάς. O Jochen Rindt κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το οποίο κέρδισε με τραγικό τρόπο έχοντας χάσει τη ζωή του στο Ιταλικό Grand Prix που πραγματοποιήθηκε στη Monza. Για ακόμα μια φορά, η Ford κέρδισε το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών με τη Lotus, κατακτώντας ταυτόχρονα και την τρίτη θέση με τη March. Από τους πέντε κορυφαίους κατασκευαστές, η Ford παρείχε κινητήρες στους τέσσερις από αυτούς

Το 1971 η Ford παρείχε κινητήρες στις Lotus, March, Tyrrell, McLaren, Brabham και Surtees. Για άλλη μια φορά, ένα μονοθέσιο με κινητήρα Ford κέρδισε το Πρωτάθλημα Οδηγών δια χειρός Jackie Stewart. Συνολικά, τα μονοθέσια με κινητήρα Ford κέρδισαν τους 7 από τους 11 αγώνες εκείνης της σεζόν, καθώς και ένα ακόμη Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, αυτή τη φορά για λογαριασμό της Tyrrell. Το 1972 η Ford έδωσε τους κινητήρες της στις Brabham, Lotus, March, McLaren, Tyrrell και Surtees που κέρδισαν τους 10 από τους 12 αγώνες της χρονιάς. Το Πρωτάθλημα Οδηγών πήγε στον Emerson Fittipaldi και το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών στη Lotus Ford, με την Tyrrell Ford στη δεύτερη θέση και την McLaren Ford στην τρίτη. Ήταν μια χρονιά απόλυτης κυριαρχίας. Το 1973 οι μόνες ομάδες που δεν τροφοδοτούνταν με κινητήρες Ford ήταν οι Ferrari και BRM, όλες οι υπόλοιπες χρησιμοποιούσαν τον DFV. Όπως αναμενόταν, τα μονοθέσια με κινητήρα Ford κέρδισαν και τους 15 αγώνες της σεζόν. Ο Jackie Stewart (Tyrrell Ford) στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής, με το στέμμα στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών να πηγαίνει στη Lotus Ford.

Και το 1974 η πλειοψηφία των μονοθεσίων χρησιμοποιούσε τους κινητήρες Ford. Αυτή τη φορά, η Ford κέρδισε τους 12 από τους 15 αγώνες, με τον Emerson Fittipaldi να κατακτά με την McLaren Ford το δεύτερό του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η McLaren κέρδισε επίσης το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, με 10 από τις 12 κορυφαίες ομάδες να εμπιστεύονται τη χρονιά εκείνη τους κινητήρες Ford. Το 1975 η Ford κυριάρχησε και πάλι κερδίζοντας τους 8 από τους 14 αγώνες. Ωστόσο, ήταν η Ferrari και ο Nikki Lauda εκείνοι που κέρδισαν τα Πρωταθλήματα Οδηγών και Κατασκευαστών.

Το 1976 τα μονοθέσια με κινητήρα Ford κέρδισαν τους 10 από τους 16 αγώνες της σεζόν, χαρίζοντας στον James Hunt το πρώτο και μοναδικό Πρωτάθλημα Οδηγών με τα χρώματα της McLaren Ford. Όμως, η oμάδα έχασε τον τίτλο στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, τον οποίο κέρδισε η Ferrari. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα της χρονιάς εκείνης, οι 10 από τους 13 κατασκευαστές χρησιμοποιούσαν κινητήρες Ford. Το 1977, η Ford κέρδισε με διάφορα μονοθέσια και ομάδες τους 12 από τους 17 αγώνες, συμπεριλαμβανομένων των Wolf Ford, Shadow Ford, Lotus Ford και McLaren Ford. Ο Nikki Lauda και η Ferrari κέρδισαν τα Πρωταθλήματα Οδηγών και Κατασκευαστών.

Το 1978 οι νίκες για τα μονοθέσια με κινητήρες Ford ανήλθαν σε 9 – από 16 στο σύνολο αγώνες – με τον Mario Andretti και την Lotus Ford να κατακτούν και τους δύο τίτλους. Το 1979 οι νίκες ανήλθαν σε 8 – σε 15 στο σύνολο αγώνες – με τα μονοθέσια των Ligier και Williams να συνεισφέρουν μεταξύ άλλων στην παραπάνω συγκομιδή. Ο Jody Scheckter κέρδισε το πρώτο του Πρωτάθλημα Οδηγών με την Ferrari, η οποία κατέκτησε και το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.

Το 1980 ήταν μια ακόμα κυρίαρχη χρονιά για τα μονοθέσια με κινητήρα Ford, τα οποία κέρδισαν τους 11 από τους 14 αγώνες εκείνης της σεζόν. Ο Alan Jones πήρε το πρώτο του Πρωτάθλημα Οδηγών με την Williams Ford, η οποία κέρδισε επίσης το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Το 1981 καταγράφηκαν 8 νίκες σε 15 αγώνες για τα μονοθέσια με κινητήρα Ford με τα χρώματα των Williams, Brabham και McLaren. Ο Nelson Piquet κέρδισε το πρώτο του Πρωτάθλημα Οδηγών με την Brabham Ford, ενώ ήταν η Williams Ford εκείνη που απέσπασε το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.

Το 1982 οι μισοί από τους 16 αγώνες πήγαν σε μονοθέσια με κινητήρα Ford, περιλαμβανομένων εκείνων των McLaren, Brabham, Lotus, Williams και Tyrrell. Ο Keke Rosberg με την Williams Ford κέρδισε το Πρωτάθλημα Οδηγών, ενώ η Ferrari το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Το 1983 ήταν μια χρονιά με λιγότερες επιτυχίες για τη Ford, κερδίζοντας μόνο 3 από τους 15 αγώνες. Ο Nelson Piquet κέρδισε ακόμα ένα Πρωτάθλημα Οδηγών με την Brabham BMW, ενώ η Ferrari επιβλήθηκε στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. To 1984 έχοντας πλέον περάσει στην υπερτροφοδοτούμενη εποχή της F1, η Ford παρείχε τον μοναδικό ατμοσφαιρικό κινητήρα στο grid. Δυστυχώς, οι κινητήρες της στην Tyrrell δεν κέρδισαν ούτε έναν αγώνα τη χρονιά εκείνη. Το 1985 ήταν η τελευταία και επίσης άκαρπη από πλευρά νικών σεζόν για τον κινητήρα DFV της Ford στο πίσω μέρος του μονοθεσίου της Tyrrell. Το 1986 ο κινητήρας Ford Cosworth GBA 1.5 Turbo V6 πραγματοποιεί το ντεμπούτο του. Ωστόσο, η εξέλιξη του δεν ήταν τέτοια ώστε να αποσπάσει νίκες κατά τη διάρκεια μιας χρονιάς στην οποία κυριάρχησαν οι Williams Honda και McLaren TAG. Το 1987 οι ατμοσφαιρικοί κινητήρες επιστρέφουν με τον Ford DFZ 3.5 V8 να βρίσκει θέση, μεταξύ άλλων, στο πίσω μέρος των Tyrrell Ford και Benetton Ford. Οι κινητήρες Ford απέσπασαν την πέμπτη και έκτη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, χωρίς να κερδίσουν σε κανέναν αγώνα της σεζόν εκείνης, στην οποία κυριάρχησε η Williams Honda. Τα μονοθέσια με κινητήρα Ford δεν κέρδισαν κανέναν αγώνα το 1988. Όμως, η πρωτοεμφανιζόμενη Benetton Ford τερμάτισε τρίτη στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Εν τω μεταξύ, η McLaren Honda κέρδισε τους 15 από τους 16 αγώνες της σεζόν. Το 1989 η Ford επέστρεψε στην κορυφή του βάθρου όταν ο Alessandro Nannini κέρδισε το Ιαπωνικό Grand Prix με την Benetton Ford. Τα μονοθέσια με κινητήρα Ford απέσπασαν την τέταρτη και πέμπτη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών με τις Benetton και Tyrrell, αντίστοιχα.

Το 1990 η Benetton Ford πήρε δύο νίκες με τον Nelson Piquet, ο οποίος απέσπασε την τρίτη θέση στο Πρωτάθλημα Οδηγών. Η ομάδα τερμάτισε επίσης στην τρίτη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Το 1991 η Benetton Ford του Nelson Piquet σημείωσε μόλις μία νίκη. Η ομάδα κατετάγη τέταρτη στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, με την Jordan Ford να ακολουθεί στην αμέσως επόμενη Το 1992 η Benetton Ford πήρε επίσης μία νίκη, με τον Nigel Mansell με τη Williams Renault να κατακτά το πρώτο και μοναδικό στην καριέρα του στη F1 Πρωτάθλημα Οδηγών. Η Benetton Ford τερμάτισε τρίτη στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, ενώ η Lotus Ford πήρε την πέμπτη θέση. Το 1993 η Ford προμήθευε με κινητήρες τις McLaren, Benetton και Minardi. Τα μονοθέσια με τους κινητήρες της, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Ayrton Senna και Michael Schumacher, κέρδισαν τους 6 από τους 16 αγώνες εκείνη τη σεζόν. Ο Βραζιλιάνος τερμάτισε δεύτερος, πίσω από τον Alain Prost, στο Πρωτάθλημα Οδηγών, ενώ η Williams Renault κέρδισε την κόντρα απέναντι στη δεύτερη McLaren Ford και την τρίτη Benetton Ford

Το 1994 η Benetton Ford του Michael Schumacher κέρδισε τους 8 από τους 16 αγώνες, χαρίζοντας στον Γερμανό πιλότο το πρώτο Πρωτάθλημα Οδηγών στην καριέρα του στη F1. Ωστόσο, η Benetton Ford έχασε το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, το οποίο κατέληξε στα χέρια της Williams Renault. Το 1995 ο κινητήρας Ford δεν κατάφερε να διακριθεί παρέχοντας κίνηση τόσο στη Simtek Ford του Jos Verstappen όσο και στη νεοεισερχόμενη στη F1, Red Bull Sauber Ford, η οποία τερμάτισε στην έβδομη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.

Το 1996 οι κινητήρες Ford τροφοδοτούσαν την Red Bull Sauber καθώς και τις Minardi και Forti. Το 1997 την εμφάνισή της έκανε η Stewart Ford F1 με τους Rubens Barichello και Jan Magnussen πίσω από το τιμόνι των δύο μονοθεσίων. Ο κινητήρας Ford τροφοδοτούσε και την Tyrrell του Jos Verstappen. Δυστυχώς, ούτε και τη χρονιά αυτή τα μονοθέσια με κινητήρες Ford κατάφεραν να αποσπάσουν νίκες. Το 1998 η εικόνα ήταν αντίστοιχη με την προηγούμενη χρονιά, με τους κινητήρες Ford να τροφοδοτούν τα μονοθέσια των Stewart, Tyrrell και Minardi.

Το 1999 πραγματοποιείται το ντεμπούτο της ομάδας Stewart Ford με τον Jonny Herbert να κερδίζει το Ευρωπαϊκό Grand Prix και να φέρνει την ομάδα στην τέταρτη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Το 2000 η Ford αγόρασε την Stewart Grand Prix και τη μετονόμασε σε Jaguar Racing, με τους Eddie Irvine και Jonny Herbert να αναλαμβάνουν τα πηδάλια των μονοθεσίων. Η ομάδα δεν σημείωσε νίκες τη χρονιά εκείνη τερματίζοντας στην ένατη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Άκαρπο από πλευράς νικών ήταν και το 2001, με την ομάδα να ολοκληρώνει τη χρονιά στην όγδοη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Το 2002 η ομάδα της Jaguar τερματίζει με τους Eddie Irvine και Pedro de la Rosa στην έβδομη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.

Το 2003 σημειώθηκε η τελευταία νίκη ενός μονοθεσίου με κινητήρα Ford στην F1 όταν ο Giancarlo Fisichella κέρδισε το Grand Prix της Βραζιλίας με την Jordan Ford. Η ομάδα τερμάτισε στην ένατη θέση, πίσω από την Jaguar, η οποία με τη σειρά της ολοκλήρωσε τη χρονιά στην έβδομη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Το 2004 ήταν η τελευταία σεζόν της Ford στην F1 με την Jaguar Racing, η οποία είχε ως πιλότους της τους Mark Webber και Christian Klein. Η ομάδα τερμάτισε στην έβδομη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Το 2005 πραγματοποιήθηκε η πώληση της ομάδας της Jaguar στη Red Bull, η οποία και συμμετείχε στη F1 με το μονοθέσιό της εκείνη τη σεζόν, τερματίζοντας στην έβδομη θέση στο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών.

To 2026 η Ford επιστρέφει δυναμικά στη Formula 1 εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή μέσα από τη στρατηγική συνεργασία της με την Red Bull Racing

ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΩΝ
1968 Gold Leaf Team Lotus – Lotus-Ford Cosworth
1969 Matra International – Matra-Ford Cosworth
1970 Gold Leaf Team Lotus – Lotus-Ford Cosworth
1971 Elf Team Tyrrell – Tyrrell-Ford Cosworth
1972 John Player Team Lotus – Lotus-Ford Cosworth
1973 John Player Team Lotus – Lotus-Ford Cosworth
1974 Marlboro Team Texaco – McLaren-Ford Cosworth
1978 John Player Team Lotus – Lotus-Ford Cosworth
1980 Albilad Williams Racing Team – Williams-Ford Cosworth
1981 Albilad Williams Racing Team – Williams-Ford Cosworth

ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΟΔΗΓΩΝ
1968 Graham Hill – Lotus Ford
1969 Jackie Stewart – Matra Ford
1970 Jochen Rindt – Lotus Ford
1971 Jackie Stewart – Lotus Ford
1972 Emmerson Fittipaldi – Lotus Ford
1973 Jackie Stewart – Lotus Ford
1974 Emmerson Fittipaldi – McLaren Ford
1976 James Hunt – McLaren Ford
1978 Mario Andretti – Lotus Ford
1980 Alan Jones – Williams Ford
1981 Nelson Piquet – Brabham Ford
1982 Keke Rosberg – Williams Ford
1994 Michael Schumacher – Benetton Ford

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ford Cosworth εναντίον Ferrari