01 Απρ 2019

Panhard X87 Dyna Junior 1953 - Φθινοπωρινή συνάντηση

Πώς θα περιγράφατε μια σημαντική ιστορική περίοδο, όπως τα πρώτα δύσκολα χρόνια μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στη Γαλλία των Panhards, αν είσασταν αυτόπτης μάρτυς; Το κείμενο που ακολουθεί, μας δίνει ένα παράδειγμα...

Θυμάμαι εκείνο το φθινόπωρο του 1945 στο Παρίσι. Ο πόλεμος είχε μόλις τελειώσει, όχι όμως και το «κυνήγι των μαγισσών». Το PCF (το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας) σε συνεργασία με τον Ντε Γκωλ, αυτό που θα γινόταν γνωστό ως Συμμαχία των τριών κομμάτων (PCF, MRP και SFIO) καθόριζαν πλέον τις τύχες της Γαλλίας και επίσημα μετά τις εκλογές της 21ης Οκτωβρίου. Ακριβώς ένα χρόνο πριν, στις 24 Οκτωβρίου του 1944, ο Louis Renault βρέθηκε νεκρός στη φυλακή, ενώ περίμενε την δίκη του με την κατηγορία της συνεργασίας με τους Γερμανούς. Επίσημη εκδοχή η αυτοκτονία, κάτι που κανείς δεν πίστεψε.

Ήταν αρχές Νοεμβρίου, περπατούσα στην Boulevard Saint Germain όταν συνάντησα τον Jean Panhard. Είχα να τον δω πριν τον πόλεμο. Ψηλός και ευθυτενής, περπατούσε με έναν χαρακτηριστικό τρόπο. Του μίλησα πρώτος.

-Comte, μου απάντησε έκπληκτος. Επιστρέψατε;

-Ναι, απάντησα, αλλά δυστυχώς δεν βρήκα τίποτα από όσα άφησα, είπα προσπαθώντας να του ανοίξω κουβέντα.

Γνώριζα πως ο κεντρικός σχεδιασμός που η (σχεδόν Κουμμουνιστική) κυβέρνηση είχε επιβάλει και στις αυτοκινητοβιομηχανίες, γνωστό ως σχέδιο Pons (από το όνομα του εισηγητή Paul-Marie Pons), είχε καταστρέψει κάθε προσπάθεια ανάκαμψης που οι υπόλοιπες χώρες, ακόμη και η κατεστραμμένη Γερμανία, γνώριζαν.

-Πράγματι, είπε. Πολλά άλλαξαν.

-Εσείς τουλάχιστον, αντίθετα από τον Louis (Renault), σώσατε ζωή και τιμή...

-Ίσως και την παραγωγή οχημάτων, είπε χαμογελώντας.

-Αυτά είναι σπουδαία νέα, θα τα μοιραστείτε μαζί μου υποθέτω. Ήμασταν ακριβώς έξω από το Les Deux Magots όποτε ήταν βολικό να συνεχίσουμε την συζήτηση πίνοντας ένα λευκό Château de Myrat του 1944 από το αγαπημένο μου Barsac.

-Λοιπόν; τον ρώτησα με περιέργεια.

-Προσπαθώ εδώ και ένα χρόνο να πείσω τους γραφειοκράτες να μου δώσουν άδεια παραγωγής. Μου είχαν επιτρέψει μόνο την παραγωγή φορτηγών. Πολλοί οι κατασκευαστές έλεγαν, καιρός να μπει τάξη, έλεγαν!

-Φορτηγά! Από τα πανάκριβα και καινοτόμα Dynamic;

Ήμουν έκπληκτος και εξοργισμένος με τις επιλογές των γραφειοκρατών του κεντρικού σχεδιασμού.

-Ο Pons με τις μονεταριστικές του ιδέες θα καταστρέψει τα πάντα, είπα σχεδόν δυνατά, τόσο όσο χρειάστηκε για να γυρίσουν τα κεφάλια των περίεργων λουζετανών...

-Πάλεψα σκληρά, εξάντλησα όποια γνωριμία είχα, μίλησα και με τους πλέον απίθανους τύπους. Έφτασα ακόμη και στον ίδιο τον Pons. Είχα όμως έναν άσσο στο μανίκι μου. Ένα προπολεμικό σχέδιο του Jean-Albert Grégoire. Ένα αλουμινένιο αμάξωμα!

-Μα φυσικά! Είχε πράγματι ελιχθεί έξυπνα. Το αλουμίνιο δεν ήταν στα υλικά που οι γραφειοκράτες του κεντρικού σχεδιασμού είχαν βάλει στο μάτι. Αντίθετα, ευνοούσαν την χρήση του.

-Οπότε λίγο η πίεση, λίγο οι γνωριμίες μου, κάποιες συναντήσεις σε σεπαρε, και φυσικά το αλουμίνιο μου έδωσαν την πολυπόθητη άδεια.

-Υπέροχα νέα, απάντησα. Και ποιό το όνομα του νέου μοντέλου;

-Dyna, είπε περήφανα ο νεαρός μηχανικός!

Του ευχήθηκα κάθε επιτυχία, γνωρίζοντας ως αλχημιστής, τις δυσκολίες που το αλουμίνιο έχει στην επεξεργασία του. Άλλωστε, όλοι οι μυημένοι γνωρίζουμε πως το σασί των αυτοκινήτων δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια αναπαράσταση του Σεφιράχ...

Μετά από λίγα χρόνια διάβασα με περηφάνια για τις νίκες των Panhard στο LeMans (με το μαγικό ραβδάκι των Deutsch και Bonnet). Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Αυτό που δεν ξέχασα, είναι το αίσθημα θαυμασμού που ένιωσα, όταν τον Οκτώβριο του 1952, είδα ένα ολοκαίνουργιο X87 Dyna Junior στο υπέροχο χαρακτηριστικό μπλε χρώμα. Παρήγγειλα ένα εκείνη ακριβώς τη στιγμή και το παρέλαβα αρχές του 1953. Δεν κρύβω πως πολλές φορές που οδηγούσα μόνος, σκεφτόμουν όλα αυτά που προηγήθηκαν και φυσικά πάντα αναρωτιόμουν, γιατί απέναντι σε κάθε ονειροπόλο Jean Panhard θα στέκονται γραφειοκράτες τύπου Pons. Ίσως για να τους δώσουν ακόμη μεγαλύτερη θέληση και πείσμα για επιτυχία. Comte de Saint Germain


Κείμενο: Γιάννης Καράμπελας
Φωτογραφίες: Γιάννης Κουσκούτης


 

Περισσότερες φωτογραφίες:
Ετικέτες: