Πάλεψε με όλη του τη δύναμη για να στεφθεί πρωταθλητής, να κερδίσει έναν από τους καλύτερους όλων των εποχών, και έφυγε αμέσως αφού τα κατάφερε. Αυτός είναι ο Nico Rosberg, ο τελευταίος διαφορετικός πρωταθλητής.

Ο Nico Erik Rosberg γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1985, 3 χρόνια μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον πατέρα του. Από μικρός, έξι ετών, ήθελε να μιμηθεί τον Keke, και είχε όλα τα εφόδια για να καταφέρει.

Σε αντίθεση με τους περισσότερους οδηγούς, ακόμα και της δικής του γενιάς, ο Nico μεγάλωσε σε ένα εύπορο περιβάλλον, με έναν παγκόσμιο πρωταθλητή για δάσκαλο, και μπόρεσε να μπει στον χώρο τον αγώνων αβίαστα. Οι γονείς του συμφώνησαν να τον βοηθήσουν με κάθε τρόπο, αλλά με την προϋπόθεση ότι εκείνος δεν θα αμελούσε τις σπουδές του.

Ο νεαρός Nico έδωσε τον λόγο του, κι άρχισε να αγωνίζεται στα karts σε ηλικία 10 ετών, με φιλανδικό διαβατήριο (μετέπειτα επέλεξε το γερμανικό εξαιτίας της καταγωγής της μητέρας του). Ο Keke έγινε ο μάνατζέρ του, και με τις γνωριμίες που είχε, βοήθησε από νωρίς τον γιο του να βρει τον δρόμο του μέσα στους αγώνες.

Το ταλέντο υπήρχε, ανεβαίνοντας συνεχώς στις διάφορες κατηγορίες, μέχρι που το 2000 έφτασε να μάχεται με έναν άλλο νεαρό οδηγό, ονόματι Lewis Hamilton. Οι δυο τους έγιναν teammates, με τον Βρετανό να κερδίζει συνήθως τον ομόσταυλό του, αλλά διατηρούσαν μία φιλική σχέση, που κράτησε για τα 3 χρόνια στα οποία συνυπήρξαν.

Το 2002, ο Rosberg έκανε το βήμα για τα μονοθέσια, και συγκεκριμένα στη Formula BMW. Εκεί, ο 17χρονος Nico έκανε εξαιρετικές εμφανίσεις και στέφθηκε πρωταθλητής, εξασφαλίζοντας ένα τεστ με τη Williams, που τότε είχε κινητήρες BMW.

Ο ίδιος συνέχισε στις μικρότερες κατηγορίες, μεταπηδώντας στην F3 Euroseries, ενώ το 2005 έκανε την τελευταία στάση του πριν την είσοδο στη Formula 1, οδηγώντας για λογαριασμό της φημισμένης ART Grand Prix στο GP2, κατακτώντας τον τίτλο του πρωταθλητή.

Όντας δοκιμαστής της Williams, η προαγωγή του σε βασικού οδηγού της ομάδας θεωρείτο δεδομένη για το 2006, ειδικά όταν ο πατέρας του είναι ο δεύτερος πρωταθλητής στην ιστορία της.

Θα μπορούσε να δεχτεί μία υποτροφία που του δόθηκε από το Imperial College του Λονδίνου στο τμήμα αεροναυπηγικής, αλλά εκείνος επέλεξε να γίνει οδηγός Formula 1.

Στο ντεμπούτο του στο Μπαχρέιν, βρέθηκε από νωρίς τελευταίος μετά από ένα ατύχημα, αλλά κατάφερε να ανακάμψει και να ανέβει στην 7η θέση, γράφοντας και τον ταχύτερο γύρο του αγώνα. Και στα τρία χρόνια του με την ομάδα, ίσως εκείνο το αποτέλεσμα να ήταν και το πιο αξιομνημόνευτο με την ομάδα, που κάθε χρόνο έχανε όλο και περισσότερο την θέση της στο midfield.