Οι κακές ειδήσεις προκύπτουν έτσι ξαφνικά, όπως έφυγε από τη ζωή ο Λάκης Μακράκης. 

Συναθλητής μας και οδηγός μου, αφού μοιραστήκαμε το δικό του Έσκορτ στο Ακρόπολις του ‘82. Με το 119 στις πόρτες και οδηγώντας καθαρά και αξιόπιστα τα έκανε όλα μόνος του μέχρι να ατυχήσουμε τη δεύτερη ημέρα, χάνοντας έναν τροχό στις Καλύβες. Ωραίος άνθρωπος, ζωντανός και ανήσυχος με πείσμα και ψυχή που σπάνια θα βρεις, όντας και έντιμος σε κάθε του δραστηριότητα. Πάντα έδινε περισσότερα από ό,τι έπαιρνε σε κάθε του σχέση, προσωπική ή επαγγελματική. Συνειδητή αυτή η επιλογή του που την υποστήριζε με πάθος και με έναν δικό του πολύ σπάνιο τρόπο και είναι σαφές πως η εσωστρέφειά του, οπότε κρατούσε μέσα του πίκρες και προβλήματα, κούρασαν την καρδιά του που τον πρόδωσε στα 62 του χρόνια.

Έφυγε νωρίς ο Λάκης, ο μπαμπάς του Γιάννη, ο δικός μας άνθρωπος, που σύγχρονη εποχή ταξίδευε Έλληνες και ξένους στην άγνωστη Ελλάδα. Για βιοποριστικούς λόγους αλλά με τη συνέπεια που τον διέκρινε ώστε να μοιράζεται την εμπειρία του χωρίς τους συμψηφισμούς που χαρακτηρίζουν την εποχή μας. 

Θα τον θυμόμαστε γιατί ήταν γνήσιος και ειλικρινής, ενώ κάθε στιγμή μαζί του φέρνει στη μνήμη μια εξαιρετική παρέα από τον χώρο μας.  Σάκη, Βασίλη, Κώστα, αείμνηστος το φιλαράκι μας.

Ειλικρινά: Αντίο Φίλε Λάκη._Στρατισίνο