Μια εμβληματική μορφή του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος και των ιταλικών ράλλυ της δεκαετίας του ’70, ο Sandro Munari, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών.
Την είδηση του θανάτου του Sandro Munari στην Μπολόνια, ο οποίος πρόσφατα είχε εισαχθεί σε σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο, ενώ παλαιότερα είχε ήδη κερδίσει μία μάχη με τον κορονοϊό, γνωστοποίησε η σύζυγός του, Flavia. Ο Munari, υπήρξε ο πρώτος διεθνούς φήμης Ιταλός οδηγός από το 1973, όταν δημιουργήθηκε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ, αποκτώντας ιδιαίτερη σύνδεση με την Lancia. Γνωστός με το προσωνύμιο “Il Drago” (O Δράκος), ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας του και θεμελίωσε το όνομά του ανάμεσα σε εκείνα των πρωταγωνιστών της δεκαετίας του ’70.
Κορυφαία στιγμή της καριέρας του υπήρξε η κατάκτηση του Κυπέλλου Οδηγών της FIA το 1977, με Lancia Stratos HF και συνοδηγούς τους Silvio Maiga και Piero Sodano. Ο συγκεκριμένος θεσμός πραγματοποιήθηκε το 1977 και 1978, ενώ το 1979 μετονομάστηκε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών Ράλλυ, οπότε ο Munari -καθώς και ο Markku Alen- στάθηκαν άτυχοι αφού δεν χαρακτηρίστηκαν επίσημα ως Παγκόσμιοι Πρωταθλητές.
Sandro Munari (1940-2026)
Γεννημένος στο Cavarzere κοντά στη Βενετία στις 27 Μαρτίου 1940, ο Sandro Munari έκανε ντεμπούτο σε διεθνή αγώνα το 1965, συμμετέχοντας στο Ράλλυ 1000 Λιμνών με Lancia Fulvia Coupe. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’60 αναδείχθηκε σε ηγετική φιγούρα των ιταλικών ράλλυ, αφού αναδείχθηκε Πρωταθλητής Ιταλίας το 1967 και 1969, με Lancia Fulvia. Ενδεικτική της ικανότητάς του, ήταν η νίκη στον αγώνα αντοχής του Targa Florio το 1972, με Ferrari 312PB.
Το 1973, όταν δημιουργήθηκε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ (Κατασκευαστών), ο Munari αγωνίστηκε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ράλλυ, το οποίο κατέκτησε, οδηγώντας μια Lancia Fulvia 1.6 Coupé HF με συνοδηγό τον Mario Manucci, ως εργοστασιακός οδηγός της ιταλικής μάρκας.
Από την επόμενη χρονιά (1974), μεταπήδησε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ, που τότε προσμετρούσε μόνο στους Κατασκευαστές, σημειώνοντας μάλιστα τις πρώτες του νίκες, στο Ράλλυ Σαν Ρέμο και Λιμνών Rideau στον Καναδά. Η εκτεταμένη του εμπλοκή στον θεσμό είχε διάρκεια έως το 1979, με κορυφαία επιτυχία όπως προαναφέραμε, την κατάκτηση του Κυπέλλου Οδηγών της FIA το 1977.
Το Ράλλυ Μόντε Κάρλο ήταν ο αγώνας που τον σημάδεψε. Το 1968, είχε έξοδο οδηγώντας Lancia Fulvia, που στοίχισε τη ζωή στον συνοδηγό του Luciano Lombardini.
Στο δρόμο προς τη νίκη, στο Ράλλυ Μόντε Κάρλο 1976
Εν συνεχεία, κατέκτησε τη νίκη στο θρυλικό αγώνα 4 φορές (1972, 1975, 1976, 1977), την πρώτη φορά με Lancia Fulvia και τις επόμενες τρεις φορές, με Lancia Stratos, έχοντας ως συνοδηγούς τους Mario Manucci (1972, 1975) και Silvio Maiga (1976, 1977). Χάρη στις 4 νίκες του, παραμένει πολύ ψηλά στο “Hall of Fame” του Μόντε, αφού βρίσκεται πίσω από τους Sebastien Ogier (10) και Sebastien Loeb (8), ενώ έχει πετύχει ίδιο αριθμό νικών με τους Walter Rorhl και Tommi Makinen. O Ιταλός οδηγός αγωνίστηκε δύο φορές στο Ράλλυ Ακρόπολις (1970, 1978), με Lancia Fulvia και Fiat 131 Abarth αντίστοιχα, χωρίς να κατορθώσει να τερματίσει. Συνολικά, στο WRC κατέκτησε 7 νίκες, σε κάθε περίπτωση οδηγώντας Lancia Stratos HF.
Sandro Munari
Ημ. Γέννησης: 27/3/1940 Συμμετοχές στο WRC (1973-1984): 36 Νίκες: 7 Τερματισμοί στο βάθρο: 14 Κυριότερες διακρίσεις: Κυπελλούχος Οδηγών FIA (1977), Πρωταθλητής Ευρώπης (1973), Πρωταθλητής Ιταλίας (1967, 1969) Αυτοκίνητα: Lancia Fulvia 1.6 Coupé HF, Lancia Stratos HF, Fiat 131 Abarth, Dodge Ramcharger, Porsche 911 SC, Alfa Romeo Alfetta GTV6
Οι νίκες του στο WRC
Σαν Ρέμο 1974 (συνοδηγός Mario Mannucci)
Καναδάς 1974 (συνοδηγός Mario Mannucci)
Μόντε Κάρλο 1975 (συνοδηγός Mario Mannucci)
Μόντε Κάρλο 1976 (συνοδηγός Silvio Maiga)
Πορτογαλία 1976 (Silvio Maiga)
Κορσική 1976 (Silvio Maiga)
Μόντε Κάρλο 1977 (Silvio Maiga)
