WRC – Catherine et Dimitris a Monte Carlo…

Κρατάει χρόνια αυτή η προσπάθεια τους, στο Rally Monte Carlo με συμμετοχές από το 2012 και επανάληψη το 2013, 2015 και 2017, όπως και φέτος το 2026, οπότε και λόγω συνθηκών ξεπεράστηκε κάθε προσδοκία. Ο τερματισμός στο Monte είναι specialitè τους με ποσοστό τέσσερις φορές στη ράμπα σε πέντε συμμετοχές, οι τέσσερις με το Civic Type R και αν άλλοτε ήταν χάντικαπ η κίνηση μόνο εμπρός, η τετρακίνηση φέτος αποδείχθηκε ότι τα βρήκε δύσκολα ακόμα και για τα θηρία, στα χέρια του επαγγελματία, με την τηλεόραση να αποκαλύπτει αλλά και να κρύβει την πραγματικότητα συνδεδεμένη με ένα ύπουλο οδόστρωμα.

Οι δυσκολίες για τον ερασιτέχνη εκτοξεύονται και πέρα από την εμπειρία που διαθέτει το πλήρωμα, όπως και το δικό μας, απαιτείται και το πείσμα που τους χαρακτηρίζει. Σε κρεσέντο το τσαγανό του Δημήτρη με την ήρεμη δύναμη της Κατερίνας, με υποστήριξη από μια εξαιρετική ορχήστρα. Ομάδα από το πάνω ράφι που τους γνωρίσαμε στο παρελθόν στην παρουσίαση του i20 R5 που σοφά άλλωστε ο Δριβάκος δεν το εκθέτει σε εσωτερικές υποθέσεις, αξιοποιώντας το σε διεθνή παρουσία, πάντα με στόχο τη συμμετοχή στο MC. Μιλά εξαιρετική συνήθεια-υπέρβαση, ενός sportsman που δοκιμάζει και τις αντοχές τους. Δίπλα τους, οι κες Ηρώ Μπιστολά και Ελένη Πελέκη, ο Νικόλας Θρουβάλας, οι Κυριάκος και Κώστας Συριόπουλος, ο Χρήστος Μάντεσης, ο Δημήτρης Ναυρίδης και ο Ανδρέας Μασσιάλας της Mol.

Η συμμετοχή δεν θα ήταν εφικτή χωρίς τη MΟL LUBRICANTS που πιστεύει στο συνδυασμό, ενώ την προσπάθεια τους υποστήριξαν η Εθνική Ασφαλιστική, η Fillis Lift, η Ανδρέας Φίλης ΑΕΒΕ, η SuperFast Ferries, η ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ, η Φίλης Glass και η Facom Vrattis.

Shakedown …

Η προετοιμασία τους, με τη συμμετοχή τους στο Rally Hivernale du Dévoluy στις 5-7 Δεκεμβρίου. Αξιόπιστη παρουσία με τερματισμό που συνδυάστηκε με την επισκευή του κινητήρα και του κιβωτίου ταχυτήτων, ενώ τοποθετήθηκαν νέα αμορτισέρ εμπρός. Το αυτοκίνητο, αμέσως μετά στήθηκε από την αρχή ώστε να ταιριάζει στις συνθήκες του MC, όσο μπορείς να τις προβλέψεις. Με προετοιμασία στο 70%, με τον εξοπλισμό από τον Δεκέμβρη στη Γαλλία αναμένοντας την έγκριση της συμμετοχής στον αγώνα, δεν έλειψαν τα πήγαινε-έλα και εξελίχθηκε σε συνήθεια το ταξίδι από την Ελλάδα στη Γαλλία και πίσω, ενώ δεν έλειψαν και οι αστοχίες της τελευταίας στιγμής που τους έβγαλαν εκτός προγραμματισμού.

Γεγονός ότι η προετοιμασία για έναν αγώνα του WRC δεν σταματάει ποτέ, ενώ γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι λεπτομέρειες θα κρίνουν τη διαφορά, με ζητούμενο την αξιοπιστία, που άλλωστε τους χαρακτηρίζει.

Από το μπάκετ

Συναισθήματα και γεγονότα δεν καταγράφονται σε συζήτηση κατόπιν εορτής, οπότε αφήνουμε τον Δημήτρη στα «πλήκτρα», επιστρατεύοντας και την κ. Μπιστολά που την ευχαριστούμε…

Από την πόλη Gap, αμέσως μετά τον τερματισμό, τα σχόλια του Έλληνα οδηγού.

Ήταν μάθημα το MC του 2012, όπου αστοχήσαμε, αφού θέλαμε να κινηθούμε σβέλτα με λάστιχα βροχής, ενώ όλοι χρησιμοποιούσαν λάστιχα με καρφιά. Τις επόμενες χρονιές, αξιοποιήσαμε την εμπειρία μας και καταφέραμε τέσσερις τερματισμούς σε πέντε συμμετοχές, με την Κατερινα Μπαντέ.

Φέτος, πήραμε ένα ακόμα μάθημα και σε τέτοιες συνθήκες μαθαίνεις να οδηγείς. Κάθε χιλιόμετρο είναι διαφορετικό, όπως και κάθε στροφή. Σε ελαχιστες ώρες όλα αλλάζουν, δεν είναι τίποτα ίδιο, ενώ δεν λείπουν και τα απρόοπτα.

Έτσι ξαφνικά κόκκινη σημαία. Την πρώτη φορά, στην La Batie de Fonds το βραδυ με τη χιονοθύελλα και τη δεύτερη, στην  Col De Braus, στο ατύχημα του Sarazzin που είχε κλείσει το δρόμο. Δεν περιγράφεται  η εμπειρία, ότι ενώ πιστεύεις οτι προχωράς καλά, ξαφνικά, εχεις κρεμαστεί στον γκρεμό και περιμένεις βοήθεια. Σταθερά δεμένος ο ιμάντας για να σε τραβήξουν οι θεατές, ενώ σκέπτεσαι αν θα τα καταφέρουν ώστε να συνεχίσεις.

Στην επόμενη ε. δ. θέλεις να πατήσεις γκάζι να καλύψεις το χαμένο χρόνο, αλλά ξαφνικά βλέπεις συναθλητές σου κάτω από τα γεφύρια και το σήμα ΟΚ κολλημένο στις κολόνες τους, ενώ τα αυτοκίνητα τους δεν φαίνονται. Αμέσως πρέπει να κόψεις και ας χάνονται δευτερόλεπτα σε κάθε φρενάρισμα, ενώ αισιοδοξείς ότι το βράδυ θα κινηθείς καλύτερα… Στην περίφημη Saint Nazaire προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα του MC rally, όπου η ομίχλη, η βροχή και η χιονοθύελλα, ξεπερνούν τους προβολείς.

Η θερμοκρασία του κινητήρα πέφτει και με καλυμμένο το ψυγείο, ενώ το θολωμένο σου παρμπρίζ σε δυσκολεύει. Το μεσημέρι, ο χρόνος ήταν 23:53, ενώ το βράδυ 45:49 με τα φώτα στη μικρή σκάλα. Το κεφάλι κάτω, η μέγιστη προσπάθεια και αναρωτιέσαι για το πότε θα μάθω και ειδικά στο MC πάντα κάτι νέο μαθαίνεις, ενώ πιστεύεις ότι την επόμενη φορά θα είναι καλύτερα. Σε αγώνα που δεν συγχωρούνται τα λάθη, όντας σε εκπαίδευση διαρκείας.

Σπαζοκεφαλιά η επιλογή των ελαστικών, αφού σε 20 λεπτά στο SP ή στο «tyres fitting zone»,  έχεις αλλάξει γνώμη πέντε φορές, ενώ αποφασίζεις στα τελευταία πέντε λεπτά. Οι πληροφορίες για τις ε.δ είναι άψογες, η ενημέρωση σε τρίτους μυστικό, ενώ η Hankook μεταδίδει έγκαιρα, έγκυρες πληροφορίες.

Στο χιόνι

Η μέγιστη προσοχή στις εισόδους των γεφυριών. .Πατάς μέσα στα «νεροχαράγματα», με τους τροχούς στα χαντάκια που έχουν ανοίξει οι προπορευόμενοι, ώστε να κρατηθείς στο δρόμο. Στην κυριολεξία σέρνεσαι, με το grip ανύπαρκτο και η μνήμη φορτώνει σοφές κουβέντες του Ragnotti στο Μόντε, το 2015.

Σε σχέση με τη σειρά εκκίνησης είναι δίκοπο μαχαίρι και εξαρτάται αν είναι καλύτερα ή χειρότερα να ξεκινάς πιο πίσω. Με τις λάσπες όπως φέτος, είναι πολύ χειρότερα γιατί τα χαντάκια μεγαλώνουν και πρέπει να διαλέξεις, αν θα πέσεις μέσα για να κρατηθείς, με κίνδυνο όμως να μη βγεις… Όπως στην ε.δ. La Batie de Fonds όπου χάσαμε πολύ χρόνο. Ήταν μόνο τρεις θεατές στο σημείο και καθυστερήσαμε μέχρι να έρθουν κ.α. για να μας τραβήξουν καταβάλλοντας τεράστια προσπάθεια.

Παρά τις δυσκολίες η οργάνωση ήταν άριστη σε θέματα ασφαλείας. Στο Seynes, με τις χαράδρες διπλά στο ποτάμι, ήταν πάνω από εκατό κριτές κ.α. της οργάνωσης, όπως και πανέτοιμοι αστυνομικοί. Σε κάθε στροφή ήταν άνθρωποι της οργάνωσης και κάποια λάθη στα control δεν μετριάζουν τη θετική εικόνα.

Η χειρότερη στιγμή, κρεμασμένοι με το πλάι στο γκρεμό όταν για τις συνθήκες κακώς πιέσαμε, σε κομμάτι που είχαν ήδη φύγει δύο αυτοκίνητα!Ευτυχώς όπως συρθήκαμε, το λάστιχο μάζεψε το χιόνι και μας κράτησε, το χέρι του Θεού, ενώ ετοιμαζόμασταν να λυθούμε και να βγούμε και οι δυο από την αριστερή πλευρά, για να πέσει το αμάξι και όχι και εμείς μαζί.

Η καλύτερη στιγμή, ο τερματισμός. Με την ομάδα μας στην περίφημη ράμπα στο Μονακό και η ικανοποίηση είναι μεγάλη που  φορτώνουμε το αγωνιστικό μας στο φορτηγό για την επιστροφή στα σπίτια μας και δεν το αφήσαμε σε χαράδρα στις Άλπεις.

Επόμενη ημέρα

Αν θα ξαναπάμε; Ποτέ μη λες ποτέ. Είναι πρόκληση οι χιλιάδες θεατές που αψηφούν τις συνθήκες και υποστηρίζουν τα πληρώματα, με κίνδυνο να αρρωστήσουν και αναρωτιέσαι για το ποιοι έχουν μεγαλύτερο πάθος; Οι αγωνιζόμενοι, οι θεατές ή όσοι στην ομάδα της υποστήριξης. Σημαντικοί που σε στηρίζουν στον αγώνα και εξαιρετικοί που μένουν πίσω, καλύπτοντας υποχρεώσεις. Χωρίς τη Mol δεν θα ζούσαμε την εμπειρία, με ατού της προσπάθειας μας την Κατερίνα Μπαντέ, που ειδικά φέτος ξεπέρασε πολλές φορές τα όρια της, χωρίς σκέψη για οπισθοχώρηση παρά τις συνθήκες.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς και στους φίλους μας στην Ελλάδα, που παρακολούθησαν την προσπάθεια μας από τα social media. _ Δημήτρης Δριβάκος.

ΣΧ: Δεν έχουμε να συμπληρώσουμε κάτι και σε απλά Ελληνικά μακάρι το πάθος και η εντιμότητα του Δριβάκου και της κ. Μπαντέ, προς κάθε κατεύθυνση, να βρει μιμητές στη δική μας κοινότητα και παρά πέρα._ΣΧ