«Εμείς και οι άλλοι»

Αντιγράφω και αναδημοσιεύω από το FB μια σοβαρή άποψη - σήμερα στην εποχή της μετριότητας- από τον κ. Κώστα Σωτηρόπουλο, πατέρα του Φώτη, για τους αγώνες καρτ στη χώρα μας, «ρε γαμώτο»._ Σ.Χ.

Σύμφωνα με την δική μου αντίληψη, η σειρά έχει ως εξής: ΓΓΑ > ΟΜΑΕ > ΛΕΣΧΕΣ > ΑΘΛΗΤΕΣ. Με την ίδια σειρά θεωρώ ότι υπάρχουν και οι ανάλογες αναφορές – υποχρεώσεις για έλεγχο. Σαν αθλητής-οδηγός είμαι υποχρεωμένος να ανήκω σε αγωνιστική Λέσχη να καταθέσω όλα τα σχετικά έγραφα και ιατρικές εξετάσεις για την έκδοση αγωνιστικής Licence, να πληρώνω το παράβολο για τη συμμετοχή μου στον εκάστοτε αγώνα και να συμπεριφέρομαι σύμφωνα με τους κανονισμούς που διέπουν το άθλημα του καρτ. Έχω επίσης την υποχρέωση, εάν υποπέσει στην αντίληψή μου κάτι το οποίο βλάπτει το άθλημα του καρτ, και έχω τις αποδείξεις να το στηρίξω, να το αναφέρω στον καθ' ύλην αρμόδιο. Δεν έχω τον χρόνο να κάνω τον ερευνητή, πρέπει να πληρώσω φόρους, φροντιστήρια, υπαλλήλους και ακόμη λίγους φόρους! Στον ελεύθερο χρόνο μου θέλω μαζί με το παιδί μου να κάνω καρτ!

Σε αυτό το σημείο λοιπόν καταθέτω την προσωπική μου εμπειρία.

Ο γιος μου Φώτης συμμετέχει στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καρτ στην κατηγορία ΚΖ2, το οποίο γίνεται στο LE MANS της Γαλλίας από 26/6 έως 2/7. Ως όφειλε, ζήτησε Licence International την οποία και πλήρωσε 180€ και εκδόθηκε από την ΟΜΑΕ. Όταν έστειλε τα απαραίτητα έγραφα στην CIK FIA για την συμμετοχή του, αρχικά απορρίφθηκε, με το αιτιολογικό ότι για την CIK FIA στην Ελλάδα ΑSN είναι η κ. Κορίνα Φατούρου και το puvuar sportif ανήκει στην ΕΛΠΑ?!! Αναγκάστηκε, λοιπόν, να βγάλει καινούργια Licence από την ΕΛΠΑ και να πληρώσει επιπλέον 50€... (Εδώ Θα ήθελα να ευχαριστήσω την κ. Φατούρου για την άμεση βοήθεια και λύση που έδωσε). Παραλίγο, λοιπόν, να χάσουμε τη συμμετοχή μας σε έναν αγώνα για τον οποίο προπονείται όλο το χρόνο και για τον οποίο έχουμε ξοδέψει αρκετά. Τι να ψάξω, πού να φανταστώ ότι η Ομοσπονδία δε μας καλύπτει; Ποιος έπρεπε να ενημερώσει όλους τους αθλητές για το ποιος έχει τι; Η ΓΓΑ; Η ΟΜΑΕ; Η ΕΛΠΑ; Σύμφωνα, λοιπόν, πάντα με τη δική μου αντίληψη, όπως σε όλα τα πράγματα στην Ελλάδα, ο κάθε ένας κάνει ό,τι θέλει, δε δίνει λογαριασμό σε κανέναν και βέβαια ό,τι δηλώσεις είσαι και όταν το ψάξεις άκρη δε βρίσκεις, εξ ου και το «τι ψάχνεις τώρα»! 

Έτσι, λοιπόν, ο κάθε ένας πρέπει να κάνει σωστά τη δουλειά του. Πρώτα απ' όλους η Πολιτεία και τα όργανά της (αν είναι να τα κάνουμε όλα μόνοι μας μήπως δε χρειαζόμαστε πολιτεία;) και εμείς θα συνεχίσουμε να κάνουμε καρτ το οποίο αγαπάμε και χρυσοπληρώνουμε!

Προσωπικά, νομίζω ότι το καρτ, όπως και όλος ο μηχανοκίνητος αθλητισμός, είναι ένα πανάκριβο πάθος, το οποίο δεν έχει κανένα στόχο και κανένα κίνητρο σε μία χώρα που δεν έχει πίστες, δεν έχει αυτοκινητοβιομηχανία, δεν υπάρχουν σπόνσορες, δεν υπάρχει προβολή, δεν υπάρχει τίποτα, υπάρχει όμως πολύ πάθος, πολύ παρασκήνιο, πολύ ψέμα, υπάρχουν και οι επαγγελματίες μηχανικοί του χώρου, οι οποίοι προσπαθούν να ζήσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους από το καρτ. Κατ’εμέ είναι εκείνοι που πρέπει να ενδιαφερθούν πολύ σοβαρά για το μέλλον του αθλήματος, να ασχοληθούν με τους γονείς, να τους ενημερώσουν σωστά, να τους εξηγήσουν ότι το καρτ έχει να προσφέρει πάρα πολλά στα παιδιά τους, να τους αποτρέψουν από το στείρο και με κάθε μέσον, κυνήγι της καρό σημαίας και των τίτλων. Πρέπει οι γονείς να καταλάβουν ότι όλα τα παιδιά είναι καλοί οδηγοί, ότι θέλουν σωστή καθοδήγηση και όχι πίεση, ότι το ευ αγωνίζεσθαι είναι ιερό, ότι το κάθε παιδί θέλει το χρόνο του, ότι όσο περισσότερο δουλεύουν, τόσο καλύτεροι οδηγοί γίνονται.

Τέλος, μετά από 10 χρόνια συστηματικής ενασχόλησης με το καρτ, σιγά σιγά πλησιάζει το τέλος ενός καταπληκτικού ταξιδιού, μιας φανταστικής εμπειρίας, ενός ανεπανάληπτου συναισθήματος κατά τη διάρκεια της εκκίνησης, της προπόνησης, των χρονομέτρων, του σχεδιασμού της χρονιάς. Ο Φώτης μεγάλωσε, είμαι σίγουρος ότι ποτέ δε θα ξεχάσει το καρτ μέσα στο οποίο μεγάλωσε, ποτέ δε θα ξεχάσει τις εμπειρίες του από τους αγώνες, δε θα ξεχάσει τις χαρές και τις λύπες – ποτέ δε θα ξεχάσω κι εγώ. Θεωρώ ότι το καρτ τον έκανε καλύτερο άνθρωπο!

Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο. Ίσως κάποια μέρα το κάνω.

Φιλικά προς όλους

Κώστας Σωτηρόπουλος,

ο πατέρας του Φώτη

Τιμές - Τεχνικά

 

Περισσότερα Άρθρα του Συντάκτη

Κατηγορία άρθρου