Ή μήπως οι μνήμες πουλάνε περισσότερο από το μέλλον;
Στην αρχή έμοιαζε με σύμπτωση. Ένα-δυο μοντέλα που γύρισαν με «βαριά» ονόματα του παρελθόντος – φόρος τιμής τάχα. Ήρθε το «500», το «600», το Mini, το Panda, το Capri, το R5, τo Micra. Τυχαία η σειρά και η αναφορά. Έρχεται και το Ypsilon οσονούπω.
Οι αυτοκινητοβιομηχανίες ποντάρουν στη μνήμη. Ξεσκονίζουν ονόματα από τις δεκαετίες του ’70, του ’80 και του ’90 και τα κολλάνε πάνω σε καινούργια μοντέλα που είναι λίγο ρετρό, λίγο concept, λίγο ηλεκτρικά, λίγο απ’ όλα. Αλλά με «πολύ» όνομα. Το ερώτημα είναι: Σε ποιον απευθύνονται; Σε αυτούς που θυμούνται ή σε εκείνους που δεν έζησαν ποτέ το αυθεντικό; Γιατί, όταν το «ο θρύλος επέστρεψε» αφορά κάτι που δεν έχει ούτε μηχανικά μέρη ούτε σχεδιαστικές αναφορές κοινές με το αρχικό, τι ακριβώς επιστρέφει; Η απάντηση είναι απλή: Η ελπίδα ότι το όνομα θα πουλήσει, ο κόσμος να γυρίσει τούμπα.
Αυτό όμως δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Στη βιομηχανία του αυτοκινήτου, η νοσταλγία είναι εργαλείο. Και πλέον, χρησιμοποιείται πιο συστηματικά από ποτέ. Όχι μόνο για να πουλήσει ένα νέο μοντέλο, αλλά και για να δώσει βάρος σε μια εποχή μετάβασης, που δεν έχει καταφέρει ακόμη να γεννήσει πραγματικά εμβληματικά αυτοκίνητα. Ας σκεφτούμε το εξής: πόσα από τα EVs που παρουσιάστηκαν τα τελευταία χρόνια έχουν όνομα που θα θυμόμαστε σε δέκα χρόνια; Και πόσα έχουν ήδη ξεχαστεί; Το πρόβλημα είναι ότι οι κατασκευαστές δεν επενδύουν στην ταυτότητα του αύριο, αλλά στην ανακύκλωση του χθες.
Και κάπου εκεί, δίπλα στις καμπάνιες του τύπου «επιστρέφει ο θρύλος», εμφανίζονται και οι πρώτες ρωγμές στην «ηλεκτρική επανάσταση». Μέχρι πρότινος η μετάβαση στην ηλεκτροκίνηση παρουσιαζόταν ως μονόδρομος. Κάθε νέο λανσάρισμα συνοδευόταν από όρους όπως «zero emissions», «carbon neutral», «future ready». Τώρα, οι ίδιοι άνθρωποι που υπέγραφαν δηλώσεις περί 100% ηλεκτρικού μέλλοντος, αναθεωρούν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει πίσω και κάπως έτσι, εκείνοι που μιλούσαν για κατάργηση των θερμικών μιλούν ξανά για… βελτιωμένους κινητήρες εσωτερικής καύσης, για νέα ήπια υβριδικά, για συνδυασμούς που «αντιπροσωπεύουν ρεαλιστικές λύσεις για τον καταναλωτή».
Ο καταναλωτής, βέβαια, δεν έχει αλλάξει τόσο. Πάντα ήθελε κάτι όμορφο, προσιτό και εύχρηστο. Απλώς τώρα, μέσα σε έναν κυκεώνα μετάβασης, οι κατασκευαστές τού πουλάνε μια συγκεχυμένη ιδέα: ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο που μοιάζει με θερμικό και ένα θερμικό που πλασάρεται ως οικολογική επιλογή. Και έτσι, από τη μία ανασταίνουμε ονόματα του παρελθόντος κι από την άλλη ανασυνθέτουμε δικαιολογίες του παρόντος. Ο στόχος βέβαια είναι πάντα ο ίδιος: η πώληση. Το περιτύλιγμα αλλάζει. Άλλοτε λέγεται «μνήμη», άλλοτε «μετάβαση», άλλοτε «τεχνολογία», άλλοτε «παράδοση».
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
