Στη Φινλανδία εξελίσσεται το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ και ενώ το shake down ολοκληρώθηκε και όλοι ετοιμάζονται για την αφετηρία σε συνδυασμό με την κλασική SS Harju 1 των 2,58 χλμ. στις 19:05, να η ευκαιρία και για “Ακροπολικές Σκέψεις”.
Στα πλήκτρα, φιλοξενούμενος στις “Απόψεις”, ο Κώστας Σ. Μητρόπουλος, Σύμβουλος Επιχειρήσεων, παλιός συνεργάτης του 4Τ…
Τρία σημεία με εντυπωσίασαν στο φετινό Ράλλυ Ακρόπολις. Το μπέρδεμα της πρώτης μέρας, ή χαώδης διαφορά μεταξύ ελληνικών και διεθνών πληρωμάτων και η ελάχιστη σχέση του αγώνα στο WRC με την ελληνική μηχανοκίνητη πραγματικότητα.
Η πρώτη μέρα είχε τα χαρακτηριστικά της μικρής καταστροφής. Αγώνας παγκοσμίου πρωταθλήματος, σε ζωντανή παγκόσμια τηλεοπτική μετάδοση και η εκκίνηση καθυστέρησε σχεδόν 2 ώρες. Η πανηγυρική εκκίνηση, έξω από το Παναθηναϊκό Στάδιο, τελετή με έντονο ελληνικό χρώμα, ακυρώθηκε και τα αγωνιστικά αυτοκίνητα, χωρίς ενημέρωση, δεν ξεκινούσαν για την πρώτη ειδική διαδρομή με την επίσημη κατάταξη, αλλά με επιλεγμένη σειρά, που αιφνιδίασε τους θεατές.
Ο χώρος για την ειδική διαδρομή ήταν ακατάλληλος για αγωνιστικά αυτοκίνητα υψηλού επιπέδου. Πολύ μικρή διαδρομή, πολύ στενή, με πολλή σκόνη πάνω στην άσφαλτο. Ίσως η ταχύτερη δεξιοτεχνία με τους ακριβότερους οδηγούς. Ο χώρος για τους θεατές ήταν μικρός, με περιορισμένη οπτική και φυσική πρόσβαση στην ειδική διαδρομή και με δυσκολίες «ύδρευσης» τους σε πολύ ζεστή ημέρα.
Το Ζάππειο Μέγαρο είναι πάντα εντυπωσιακό, ειδικά από ψηλά, αλλά δεν χρειάζεται να γίνονται αποδεκτοί από την αγωνιστική οργάνωση οι χωρικοί περιορισμοί που επιβάλλονται, ούτε η κυκλοφοριακή τιμωρία των Αθηναίων, για να αναδειχθεί o χώρος για μια ακόμη φορά στην τηλεοπτική οθόνη.
Σύμφωνα με τις μετρούμενες επιδόσεις, η απόσταση μεταξύ των ξένων πληρωμάτων και των ελληνικών ήταν πολύ μεγάλη και δεν υπάρχει ξεχωριστή επίσημη κατάταξη για τα ελληνικά πληρώματα για να κάνει τις συγκρίσεις πιο ομοιογενείς. Οι διαφορές χρόνων της τάξης του 10% στην ίδια κατηγορία, μερικά εξηγούνται. Τα εργοστασιακά προετοιμασμένα αυτοκίνητα της κατηγορίας WRC 1 και τα επαγγελματικά προετοιμασμένα αυτοκίνητα των κατηγοριών WRC 2 και 3 έχουν μικρή σχέση με τα αντίστοιχα αυτοκίνητα που οδηγούν οι Έλληνες. Οι ξένοι οδηγοί, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι επαγγελματίες, πολύ καλά προετοιμασμένοι και κουβαλούν την εμπειρία πολλών συμμετοχών στα εθνικά πρωταθλήματα ράλλυ, στην Ευρώπη, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και προφανώς στο Παγκόσμιο.
Στην κατηγορία WRC-1, πλην των τυπικών αναγνωρίσεων, όπως και των εξαντλητικών δοκιμών του αυτοκινήτου, οι περισσότεροι οδηγοί προετοιμάζονται για τις ειδικές διαδρομές με προσομοιωτές. Από την άλλη πλευρά, οι Έλληνες οδηγοί είναι όλοι ερασιτέχνες, σε μεγάλο βαθμό αυτοχρηματοδοτούμενοι, αφιερώνουν στο χόμπι τους όσο χρόνο μπορεί ο καθένας, προπονούνται περιορισμένα και δεν έχουν την ολιστική στήριξη που απολαμβάνουν οι επαγγελματίες οδηγοί από τις ομάδες τους, ενώ απέχουν ηλικιακά από τους νεότερους ξένους οδηγούς. Αγωνιστικά ασκούνται στο πολύ περιορισμένο ελληνικό πρωτάθλημα ράλλυ, αποκομίζοντας φτωχές εμπειρίες, και εξαιρετικά σπάνια σε αγώνες εκτός της χώρας. Είναι αδύνατο το φυσικό τους ταλέντο, όσο μεγάλο και να είναι, να γεφυρώσει όλες αυτές τις δομικές διαφορές.
Το Ράλλυ Ακρόπολις δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα των ελληνικών αγώνων. Είναι ένα «θεατρικό» γεγονός διεθνούς σημασίας που εξελίσσεται στη χώρα μας για τρεις ημέρες και μετά χάνεται για ένα χρόνο. Είναι απόλυτα επαγγελματικό, απαιτεί μεγάλη προετοιμασία, πειθαρχία στους κανόνες και στο πρόγραμμα και «κοστίζει». Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια, συμμετέχουν στο θεσμό μόνο 2,5 εργοστασιακές ομάδες με 12 αυτοκίνητα WRC-1 και άλλα 25 αυτοκίνητα WRC-2 .
Η Ελλάδα είναι διεθνώς ανύπαρκτη στο μηχανοκίνητο αθλητισμό, πέρα από την οργάνωση του Ράλλυ Ακρόπολις.
Δεν διαθέτει πίστες για υψηλού επιπέδου αγώνες ταχύτητας, ουσιαστικά πλην αυτής των Σερρών, ούτε βέβαια rally tracks.
Δεν διαθέτει σχολές αγωνιστικής οδήγησης που εξελίσσουν οδηγούς και σοβαρά πρωταθλήματα που αναπτύσσουν την εμπειρία της ανταγωνιστικής οδήγησης.
Ο στόλος των αυτοκινήτων που συμμετέχουν σε αγώνες στην Ελλάδα είναι μικρός, απαρχαιωμένος με ελάχιστα οχήματα της τελευταίας διετίας.Το πρωτάθλημα ταχύτητας, όταν γίνεται, περιλαμβάνει 3-4 αγώνες, το πρωτάθλημα ράλλυ ίσως περισσότερους αλλά μικρούς, ενώ δεν εξελίσσεται το πρωτάθλημα rally-cross που ακονίζει τις οδηγικές ικανότητες με μικρό κόστος. Οι συμμετοχές στις μικρές κατηγορίες, που αποτελούν σημείο εισόδου των νέων οδηγών, είναι περιορισμένες. Μόνο το πρωτάθλημα καρτ αναδεικνύει νεαρά ταλέντα, τα περισσότερα εκ των οποίων επιχειρούν να συνεχίσουν την πορεία προς τον επαγγελματισμό στο εξωτερικό, με όσους τα καταφέρνουν φυσικά να μην επανέρχονται στην Ελλάδα.
Όλες αυτές οι παθογένειες μαζί εμποδίζουν την προσέλκυση των κεφαλαίων που απαιτούνται για αυτοκίνητα ποιότητας, υψηλή τεχνική υποστήριξη, συνεχή εξέλιξη των οδηγών και για τις αναγκαίες υποδομές και δεν αφήνουν το άθλημα να αναπτυχθεί.
Συμπεράσματα, δύο…
Πρώτον, αξίζει το Ράλλυ Ακροπολις να γιορτάζεται σαν διεθνές γεγονός, αλλά η πρώτη τελετουργική μέρα, αφιερωμένη στην προβολή της Αθήνας και στο μη ειδικό κοινό, θέλει πολύ προσοχή στο concept, στον σχεδιασμό, και στην εκτέλεση για να προσφέρει ευχαρίστηση.
Μέχρι στιγμής, το Ολυμπιακό Στάδιο, που την φιλοξένησε στο παρελθόν, είναι ο αδιαμφισβήτητος νικητής στις εντυπώσεις. Δεύτερον, η απόσταση επιδόσεων Ελλήνων και ξένων οδηγών δεν αντιστοιχεί στη διαφορά ταλέντου αλλά κυρίως στο ιλιγγιώδες κενό μεταξύ του δείγματος Ράλλυ Ακροπολις και της κατάστασης του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην χώρα μας.
Χωρίς σχέδιο, χρηματοδότηση και μεγάλη ένεση επαγγελματισμού η εικόνα θα παραμείνει αμετάβλητη._ Κ.Μ.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
