Η αδιάκοπη τεχνολογική επιτήρηση υπόσχεται περισσότερη ασφάλεια, αλλά η πραγματική αλλαγή στον δρόμο ξεκινά από την ατομική ευθύνη.
Κάθε συζήτηση γύρω από την οδική ασφάλεια και ζύμωση ιδεών για λύσεις που θα μπορούσαν να αναχαιτίσουν την αιματοχυσία στην άσφαλτο είναι, αναντίρρητα, προς τη σωστή κατεύθυνση.
Και επομένως δεν μπορούμε παρά να επικροτήσουμε πρωτοβουλίες όπως ήταν η πρόσφατη εκδήλωση του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών με τίτλο «Η Ελλάδα δημιουργεί κουλτούρα οδικής ασφάλειας», όπου παρουσία του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, έγινε ανασκόπηση όλων των δράσεων για την πρόληψη τροχαίων ατυχημάτων.
Από τις ομιλίες δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν οι νέες κάμερες στα φανάρια, οι οποίες συνεχώς ενισχύουν την παρουσία τους στο οδικό δίκτυο της Αττικής, έχοντας επιστρατευτεί για την αντιμετώπιση μιας εκ των πιο επικίνδυνων συμπεριφορών πίσω από το τιμόνι.
Μια πρακτική που θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο τον οδηγό, αλλά κυρίως κάποιον ο οποίος δεν έχει καμία απολύτως ευθύνη για την ενδεχόμενη εμπλοκή του σε ένα τροχαίο ατύχημα.
Πολλοί έχουν επιδοκιμάσει την τοποθέτηση καμερών στους φωτεινούς σηματοδότες, όταν άλλοι θεωρούν ότι πρόκειται για ασφυκτική τεχνολογική επιτήρηση που ψαλιδίζει ελευθερίες.
Ανεξάρτητα από το τι πιστεύει κανείς, η πραγματικότητα είναι ότι η γνώση ότι υπάρχουν κάμερες θα βάλει φρένο σε πολλούς οδηγούς που μέχρι σήμερα έλεγαν «εγώ θα προλάβω» ή «σιγά μην πεταχτεί κάποιος τέτοια ώρα από τη διασταύρωση».
Καμία κάμερα, ωστόσο, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κρίση, την παιδεία, και τελικά την ευθύνη του ίδιου του οδηγού. Δεν πρέπει να είναι ο φόβος του προστίμου των 700 ευρώ και της απώλειας του διπλώματος αυτό που θα απομακρύνει το πόδι από το δεξί πεντάλ.
Αλλά η συνειδητοποίηση ότι «ένα, σιγά τι θα γίνει», μπορεί τελικά να οδηγήσει σε δυστύχημα. Να αφήσει έναν γιο ορφανό ή μια μάνα χαροκαμένη.
Και αν αυτή η σκέψη δεν μπορεί να αποτρέψει από μόνη της την παράβαση, τότε μάλλον πρέπει να σκεφτούμε ότι αύριο ίσως είναι το δικό μας παιδί που περνάει νόμιμα τη διασταύρωση και θα τύχει να πέσει στα δόντια ενός θιασώτη του «σιγά» ή του «έλα μωρέ».
Η οδική ασφάλεια είναι υπόθεση συλλογική και ατομική μαζί. Και για να γίνει πραγματικότητα, χρειάζεται κάτι περισσότερο από τεχνολογία: χρειάζεται σεβασμό και υπευθυνότητα — αξίες που καμία κάμερα δεν μπορεί να επιβάλει, παρά μόνο ο καθένας από εμάς.
