Ο μπαμπάς του Γιώργου και του Κωνσταντίνου, έφυγε στα 73 του χρόνια και δεν πρόλαβε να χαρεί τα δύο εγγόνια του, ο Junior ήδη Πρωταγωνιστής στο Motorsport και καμάρωνε παρακολουθώντας τις επιδόσεις του στο Κάρτινγκ, ακολουθώντας το δρόμο του μπαμπά του Γιώργου. Ο μεγάλος του Βασίλη και της αείμνηστης Κατερίνας, όπως τον χαρακτηρίζαμε, ίσως ακόμα και σήμερα.
Καμία αμφιβολία ότι o Bασίλης, ο γνωστός ΗΒ ειδικά στο χώρο της moto, θα λείψει εκτός από τα παλικάρια του και από τους πολλούς που τους ενοχλούσε στοχοποιώντας την υποκρισία τους και από τους λίγους Φίλους του που τον καταλάβαιναν και τον λάτρεψαν. Ιδιαίτερος θα πουν οι πολλοί, ξεχωριστός σημειώνουμε μετά από αθώα φιλία των 55 ετών. Παιδιά, χωρίς δίπλωμα η αφεντιά μου, πήγαμε το 1972 να παρακολουθήσουμε το πρώτο μας Ακρόπολις. Με τα κορίτσια μας τότε, σύζυγοι μας αργότερα και κάποιες στιγμές παραμένουν αναλλοίωτες όσο και αν ανακατεύεται η τράπουλα της ζωής. Η δική του είχε διάφορα φύλλα, ίσως και κάποια χρυσά, πολλά όμως ακατέργαστα, που είχε τον τρόπο, -τέχνη είναι, να τα πειράζει, να τα τσαλακώνει και στη συνέχεια να τα επεξεργάζεται και να λάμπουν, με ατού την ποιότητα του, συνδεδεμένη με την αγωγή του. “Υπεράνω της σκληρής δουλείας” θα σχολίαζες αν δεν τον ήξερες, ή τον γνώρισες τελευταία που επέλεξε μόνο να σκέπτεται και να τον απασχολούν τα παλικάρια του και τα εγγόνια του, παρατηρώντας σταθμευμένο το Peugeot 205 Rally και μέχρις εκεί.
Όσοι τον ξέραμε όμως, τα πάντα όλα ήταν αλλιώς. Δούλεψε σκληρά ο Ηλιόπουλος, αρνούμενος να συμβιβαστεί και να αξιοποιεί τα έτοιμα όπως λέμε και από τη στιγμή που θα πείσμωνε δημιουργούσε όπως κανείς μας. Σε χρόνους, αλλά και με τρόπο. Ο ΗΒ ξεκίνησε από τη Yamaha της Ηλιόπουλος (καμία συγγενική σχέση με την οικογένεια) απέναντι από του ΦΙΞ και προχώρησε ως ΗΤΑ ΒΗΤΑ στην Κηφισίας. Στην αριστερή με την ανάποδη κλίση ακριβώς μετά το ΚΑΤ με κατεύθυνση το Μαρούσι, και πού αλλού θα έφτιαχνε μαγαζί ο Βασίλης, που πουλούσε Yamaha αλλά είπε στον πατέρα μου ότι το Honda 175 όντας και τετράχρονο, ήταν καλύτερο για την αρχή, ως η πρώτη μου moto. Εκείνος άλλαξε σε ένα βράδυ το δικό του, το κόκκινο 175 με το DS7 και ίσιο τιμόνι -βέργα, οπότε από το πάμε να δούμε το πώς πηδάει ο Βάης στην Ανάβυσσο με το ΜΚV, νάμαστε στο Τατόι όπου όπως ο Γκουντούφας κανείς.
Δεν ησύχαζε ενώ ήταν επιλογή του να αλλάζει λωρίδες συχνά και αποφασιστικά και να τις υποστηρίζει τις αλλαγές με πείσμα και αυτοπεποίθηση, διασκεδάζοντας την αστοχία με χιούμορ και μακριά από φτηνές δικαιολογίες. Ακριβός ο ίδιος άλλωστε, όχι στον τρόπο ζωής του, όντας ιδιαίτερα σεμνός και ολιγαρκής, αλλά στο χαρακτήρα του. Με στιλ και μηδενικό ύφος, όντας και αφοπλιστικά ειλικρινής.
Λάτρης του Motosport, εξαιρετικός οδηγός με τεχνικές γνώσεις ως απαραίτητο στοιχείο για την καλύτερη και ασφαλή επίδοση, αλλά και πεισματάρης με τα θετικά και τα αρνητικά αυτής της έκφρασης του χαρακτήρα του. Βασίλης Ηλιόπουλος, απλά μοναδικός και “don’t worry George”, αυτός ο τύπος, τυπάρα άλλωστε, δεν ξεχνιέται._ ΣΧ
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
