Έχουν περάσει περίπου 12 χρόνια από τότε που βρεθήκαμε πίσω από το τιμόνι ενός VW Golf GTI σε έναν δρόμο που δικαίως φημίζεται ως η «καλύτερη διαδρομή στον κόσμο».
Ήταν καλοκαίρι του 2014 όταν ετοιμάσαμε βαλίτσες, φωτογραφικό εξοπλισμό, κάναμε συνάλλαγμα (λέβα και λέι) και με μια γλυκιά ανυπομονησία να μας τυλίγει, ξεκινήσαμε παρέα με ένα VW Golf GTI για ένα οδοιπορικό με χαρακτήρα ειδικής διαδρομής. Για έναν προορισμό που έφερε τη φήμη θρύλου.
Οι απορίες μας γεννήθηκαν από μαρτυρίες οδηγών και δημοσιεύματα που μιλούσαν με δέος για την Transfagarasan στη Ρουμανία, βαφτίζοντάς την «την καλύτερη διαδρομή οδήγησης στον κόσμο». Υπερβολή; Δημοσιογραφικός ενθουσιασμός; Ή μήπως μια αλήθεια που περιμένει να τη ζήσεις για να την πιστέψεις;
Τι είναι, τέλος πάντων, αυτή η περιβόητη «Τρανσφαγκαρασάν»; Πώς και γιατί δημιουργήθηκε, To όνομά της σημαίνει το προφανές: «ο δρόμος που διασχίζει τα βουνά Φαγκάρας». Με τον κωδικό “DN7C”, αποτελεί ουσιαστικά το δεύτερο υψηλότερο ασφαλτοστρωμένο δρόμο της χώρας, ο οποίος είναι γνωστός και ως «η τρέλα του Τσαουσέσκου».
Κατασκευάστηκε ως στρατιωτική διαδρομή στρατηγικής σημασίας και, μέσα από 90 χλμ. στροφών στις ψηλότερες περιοχές των Καρπαθίων, ενώνει τις ιστορικές περιοχές της Τσανσυλβανίας και της Βλαχίας και τις πόλεις Σιμπίου και Πιτέστι.
Ο δρόμος κατασκευάστηκε την περίοδο 1970-1974, στα χρόνια της διακυβέρνησης του Νικολάε Τσαουσέσκου, ως αντίδραση στην εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην Τσεχοσλοβακία το 1968. Ο Τσαουσέσκου επιδίωκε να διασφαλίσει ταχεία στρατιωτική πρόσβαση στα Καρπάθια, σε περίπτωση μιας αντίστοιχης κίνησης εναντίον της Ρουμανίας. Παρότι υπήρχαν ήδη οδικές αρτηρίες που διέσχιζαν την οροσειρά, η διαδρομή στα βουνά Φαγκάρας θεωρήθηκε στρατηγικής σημασίας — και έπρεπε να δημιουργηθεί.
Ο δρόμος κατασκευάστηκε κυρίως από στρατιωτικές δυνάμεις, με ένα τίμημα βαρύ -όχι μόνο οικονομικά, αλλά κυρίως ανθρώπινα. Περίπου 6 εκατομμύρια κιλά δυναμίτη χρησιμοποιήθηκαν για να ανοίξει πέρασμα εκεί που πριν υπήρχε μόνο βράχος και σιωπή, ενώ τα επίσημα αρχεία αναφέρουν ότι περίπου 40 στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των εργασιών.
Ενδέχεται, μάλιστα, οι πραγματικοί αριθμοί να είναι ακόμα μεγαλύτεροι, αφού δόθηκε μάχη για να μην αποκαλυφθούν οι πραγματικές απώλειες. Σημειώνεται ότι το στρατιωτικό προσωπικό που συμμετείχε στο εγχείρημα δεν ήταν μυημένο σε τεχνικές ανατίναξης — μια λεπτομέρεια που καθιστά το εγχείρημα ακόμη πιο σκληρό, αν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες της εποχής.
Επισήμως, η περίφημη Transfagarasan εγκαινιάστηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1974. Ανεπίσημα, όμως, οι εργασίες συνεχίστηκαν μέχρι το 1980, κυρίως για να ολοκληρωθεί η ασφαλτόστρωση και να λάβει ο δρόμος τη μορφή με την οποία τον γνωρίζουμε σήμερα.
Ο δρόμος σκαρφαλώνει σε υψόμετρο 2.034 μ., γεγονός που τον καθιστά το δεύτερο υψηλότερο ορεινό πέρασμα στη Ρουμανία μετά την Τρανσαλπίνα. Στην αφετηρία του του -από όποια πλευρά και αν αποφασίσεις να τον γνωρίσεις, κυριαρχεί η φύση. Ο δρόμος σε βάζει απαλά στο κλίμα, μέσα από μια δασική διαδρομή όπου συναντάς πολλούς εκδρομείς, ανθρώπους που ίσως αγνοούν την οδηγική φήμη της Transfagarasan. Ειδικά στην περιοχή όπου βρίσκεται το επιβλητικό φράγμα, για το οποίο ο Γιάννης ανέβηκε πολύ ψηλά για να καταφέρει να το αποτυπώσει σωστά στην Canon, επικρατεί πανηγύρι. Κόσμος, φωτογραφίες, ατελείωτες selfie και, φυσικά, Έλληνες. «Ωχ, οι 4ΤΡΟΧΟΙ ήρθαν στα μέρη μας για δοκιμή. Θα το ευχαριστηθείτε, παιδιά, απίστευτος δρόμος!»
Το πιο θεαματικό και γνωστό τμήμα του δρόμου εκτείνεται από Βορρά προς Νότο – από τη λίμνη Μπαλέα, όπου επιλέξαμε να διανυκτερεύσουμε, έως το Σιμπίου (ή και αντίστροφα). Μια διαδρομή-όνειρο για κάθε φίλο της οδήγησης, με αμέτρητες στροφές , πατημένες καμπές, κατηφόρα. Αυτή είναι η περίφημη Transfagarasan στη Ρουμανία, μια διαδρομή γεμάτη από εναλλαγές τοπίων, στροφών και συναισθημάτων.
Στο οδοιπορικό συμμετείχαν ο Μανώλης Σαλούρος και ο φωτογράφος Γιάννης Αλμπανέλλης.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
