Η Alfa Romeo MiTo ήταν ένα από τα αυτοκίνητα που αγαπήθηκαν, χωρίς να σημειώσουν μεγάλη εμπορική επιτυχία. Σήμερα, η συνταγή που ακολούθησε η μάρκα στην κατασκευή της MiTo μοιάζει εκτός λογικής. Θα έπρεπε όμως να είναι έτσι;
Τα τελευταία χρόνια, η εικόνα των ελληνικών δρόμων έχει αλλάξει αισθητά. Τα hatchback που κάποτε αποτελούσαν τον πυρήνα της αγοράς έχουν υποχωρήσει και έχουν δώσει τη θέση τους στα SUV, μικρότερα που κινούνται εύκολα στην πόλη ή πιο οικογενειακά που υπόσχονται περισσότερους χώρους και πρακτικότητα.
Κατά τη μετάβαση αυτή, ορισμένα αυτοκίνητα που αγαπήθηκαν από το ευρύ κοινό εξαφανίστηκαν, αφήνοντας πίσω τους ένα μεγάλο κενό. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η Alfa Romeo MiTo.
Alfa Romeo MiTo: Ιταλική φινέτσα σε μικρή κλίμακα
H Alfa Romeo MiTo σχεδιάστηκε στο Centro Stile της Alfa Romeo στο Μιλάνο, με την κατασκευή της να γίνεται λίγο πιο δίπλα στο Τορίνο. Οι δύο πόλεις έδωσαν το όνομά τους στο μοντέλο (Μilano-Torino), αν και λίγοι γνωρίζουν πως αρχικά, το αυτοκίνητο επρόκειτο να παρουσιαστεί ως Junior, όπως το σημερινό μικρό SUV της ιταλικής φίρμας.
Το αυτοκίνητο λανσαρίστηκε το 2008 αποκλειστικά σε 3θυρη έκδοση και στην πρώτη και μοναδική γενιά του σημείωσε 293.428 πωλήσεις, πριν η Alfa Romeo ανακοινώνει το τέλος παραγωγής του στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, όταν τα crossover/SUV είχαν ήδη αρχίσει να κυριαρχούν.
Με μήκος λίγο πάνω από 4 μέτρα, ύψος 1,44 και πλάτος 1,72, η Alfa Romeo υποστήριζε ότι η MiTo ήταν το σπορ μοντέλο με τις μικρότερες διαστάσεις.
Highlight ήταν το σύστημα DNA, το όνομα του οποίου προκύπτει από τα αρχικά των τριών προγραμμάτων: Dynamic (για σπορ οδήγηση), Normal (για κίνηση στην πόλη) και All weather (για οδήγηση σε οδόστρωμα με μειωμένη πρόσφυση) και ο ρόλος του ήταν να επεμβαίνει στον κινητήρα, τα φρένα, το σύστημα διεύθυνσης, την ανάρτηση και το κιβώτιο ταχυτήτων, ώστε το αυτοκίνητο να εναρμονίζεται με τα θέλω του οδηγού σε κάθε συνθήκη.
Διαβάστε επίσης: Τα αυτοκίνητα που λείπουν από τους ελληνικούς δρόμους: VW Scirocco
Στις διαθέσιμες επιλογές κινητήρων κυριαρχούσαν σύνολα βενζίνης (σε ατμόσφαιρα και τούρμπο) και ντίζελ με ιπποδύναμη έως 155 ίππους, ενώ στην κορυφή της γκάμας τοποθετήθηκε η έκδοση Quadrifoglio Verde (Veloce αργότερα) που εφοδιαζόταν με υπετροφοδοτούμενο 1,4 λίτρων κινητήρα απόδοσης 170 ίππων και 250 Nm ροπής, διαφορετικό set-up σε ανάρτηση και σύστημα διεύθυνσης και νέο 6τάχυτο κιβώτιο.
Εκείνη την εποχή, η MiTo ήταν ένα από πιο ισχυρά αυτοκίνητα σε αναλογία ίππου ανά λίτρο (124 PS/λίτρο).
H MiTo σε έκδοση Quadrofoglio Verde.
Κόντρα στο ρεύμα
Η MiTo, ωστόσο, πρώτα από όλα, υπήρξε μια από τις τελευταίες αυθεντικές απόπειρες να δοθεί συναισθηματικό περιεχόμενο στην κατηγορία των μικρών αυτοκινήτων πόλης. Σε μια εποχή που μοντέλα όπως το Yaris, το Clio και το Corsa επένδυαν (όπως αποδείχθηκε πολύ σωστά) στην ορθολογική προσέγγιση που απαιτούσε οικονομικούς κινητήρες και καθημερινή πρακτικότητα, η μικρή Alfa τόλμησε να διαφοροποιηθεί.
Η σχεδίασή της έκανε το αυτοκίνητο να ξεχωρίζει σε σχέση με τον ανταγωνισμό του. Με σαφείς αναφορές στην 8C Competizione, δεν ήταν λίγοι αυτοί που ερωτεύτηκαν τον συνδυασμό της τριγωνικής γρίλιας με τα μοντέρνα -για εκείνη την περίοδο- φωτιστικά σώματα, ενώ στο πίσω μέρος, τα στρογγυλά σώματα ρετρό καταβολών, μπορούσαν εύκολα να βάλουν τη μικρή Alfa στα παιδικά δωμάτια.
Αδρομερώς, ο συνδυασμός του όμορφου στυλ, το 3θυρο αμάξωμα και η υπόσχεση για μια διαφορετική οδηγική εμπειρία, συνέθετε ένα σύνολο που απευθυνόταν περισσότερο στο συναίσθημα παρά στη λογική. Δεν ήταν το πιο ευρύχωρο ή το πιο πρακτικό αυτοκίνητο της κατηγορίας, αλλά, στην τελική, δεν προσποιήθηκε ποτέ ότι είναι.
H MiTo είναι ένα από τα τελευταία μοντέλα που διατέθηκαν στην αγορά μόνο ως 3θυρα.
Εν κατακλείδι
Στη ελληνική αγορά αυτοκινήτου, έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί σήμερα, δεν υπάρχει κάποιο αυτοκίνητο σαν τη MiTo. Η απουσία ενός οχήματος με τέτοια χαρακτηριστικά οφείλεται στη μετατόπιση των προτιμήσεων του αγοραστικού κοινού, οι οποίες έχουν στραφεί σε αυτοκίνητα με μεγαλύτερη απόσταση από το έδαφος που δίνουν έμφαση στην πρακτικότητα και την τεχνολογία, αφήνοντας σε δεύτερη (ίσως και τρίτη μοίρα) στοιχεία όπως η αισθητική και η οδηγική ταυτότητα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η MiTo μοιάζει σήμερα «εκτός εποχής» γιατί εκπροσωπεί διαφορετικά πιστεύω, μια φιλοσοφία που δίνει προτεραιότητα στην σχέση αγάπης μεταξύ του οδηγού και του αυτοκινήτου και υπενθυμίζει πως πέρα από αριθμούς για το πόσο μεγάλο είναι το πορτ-μπαγκάζ ή ποια είναι η κατανάλωση, το αυτοκίνητο πρέπει να προκαλεί ένα συναίσθημα. Σε μια εποχή που τα αυτοκίνητα ολοένα και περισσότερο ομογενοποιούνται, η MiTo και αυτό που πρεσβεύει απουσιάζουν σε σημαντικό βαθμό.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
