Η απόδραση των έντεκα

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΤΗΡΑΣ, ΕΛΕΝΗ ΞΕΝΑΚΗ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: GETTY IMAGES, ΑΡΧΕΙΟ 4ΤΡΟΧΟΙ
ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ: DALL E

Η δεκαετία του ’70 παραμένει δυνατή στο υποσυνείδητό μας, επειδή τότε άλλοι ήμασταν παιδιά και άλλοι έφηβοι ή νεαρής ηλικίας. Η συλλογική μας μνήμη κατέγραφε βιβλία, τραγούδια και μουσικές, αλλά και σκηνές από τα πρώτα σίριαλ της ασπρόμαυρης ελληνικής τηλεόρασης. Αυτά όλα μέσα στο σπίτι, καθώς έξω από αυτό, στους δρόμους, υπήρχαν «τα αυτοκίνητα». Και μερικά από αυτά ήταν τόσο χαρακτηριστικά, που δεν τα ξέχασες ποτέ, αποτυπώθηκαν στον «δίσκο» σου για μια ζωή. Διαχρονικά σχήματα που δεν τα βρίσκεις σήμερα, λαμπερά ονόματα που πια δεν υπάρχουν, έχοντας αντικατασταθεί με όσα προτάσσουν οι σύγχρονες ανάγκες και η λογική. Ωστόσο, αγγίζουν ακόμα τις «χορδές» του παρελθόντος κι αναρωτιέσαι αν θα μπορούσαν να υπάρξουν ξανά, προσαρμοσμένα στο κλίμα της εποχής. Δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο. Το μάρκετινγκ συχνά «παίζει» με την Ιστορία, τις περισσότερες φορές με επιτυχία. Γνωστά σχήματα επιστρέφουν στην επικαιρότητα, καμιά φορά έρχονται πίσω και οι ονομασίες. Όμως, ο κόσμος έχει πλέον αλλάξει, ίσως και οριστικά. Με αυτές τις συνθήκες, μπορεί ένα όνειρο να αποδράσει και, ξημερώνοντας η επόμενη ημέρα, να γίνει πραγματικότητα; Αφήνουμε την τεχνητή νοημοσύνη να δώσει τη δική της οπτική.

ALFA ROMEO ALFASUD
Η μικρή Ιταλίδα «θεά», που κατασκευαζόταν στον ιταλικό Νότο, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Aυτοκινήτου του Τορίνο το 1971. Αν και ήταν μια κατασκευή εντελώς διαφορετική από τις προκατόχους της, λατρεύτηκε από τους «Αlfisti» σε όλο τον κόσμο, κερδίζοντας μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία. Οι σχεδόν 900.000 μονάδες παραγωγής στα δεκατρία χρόνια που έμεινε στην γκάμα της Alfa Romeo αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Σπάζοντας μια «εκκλησιαστική» παράδοση δεκαετιών, έγινε το πρώτο μοντέλο της εταιρείας που υιοθέτησε τη μετάδοση της κίνησης στους εμπρός τροχούς, σε καιρούς πρώιμους για το ιταλικό εργοστάσιο. Το δεύτερο σημαντικότερο στοιχείο ήταν αναμφίβολα ο επίπεδος 4κύλινδρος κινητήρας της, που «ζούσε» στον μικρότερο δυνατό χώρο κάτω από το καπό. Το τρίτο, μια σειρά από προσόντα που την κατέτασσαν ουσιαστικά σε μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη γι’ αυτήν κατηγορία: εκπληκτικό σχήμα, δισκόφρενα σε όλους τους τροχούς και ακριβέστατο τιμόνι, που προσέδιδαν στην Αlfasud θαυμάσια για τα δεδομένα της δεκαετίας του ’70 οδική συμπεριφορά.

Η Alfa Romeo Alfasud επαναφέρει την απλότητα και τη γοητεία του ιταλικού hatchback των ’70s μέσα από έναν καθαρό σχεδιασμό. Οι διπλοί στρογγυλοί προβολείς, η χαρακτηριστική «scudetto» μάσκα και οι ήπιες καμπύλες στο καπό αποδίδουν την αισθητική της εποχής. Οι αναλογίες παραμένουν συμπαγείς, όμως το αμάξωμα είναι πιο καθαρό. Από το πλάι είναι διακριτή η γραμμή οροφής που ρέει φυσικά προς τα πίσω.

ΒΜW 2002
Η δίλιτρη «μπέμπα» που στοιχειώνει τα όνειρα όσων την πρόλαβαν νέοι, κυκλοφόρησε το 1968. Ήταν η δίθυρη σπορ έκδοση (Ε10) των 100 ίππων (120 ως ti) της σειράς «Νeue Klasse», καθοριστικής για την άνοδο της BMW τα επόμενα χρόνια. Λόγω της ευκολίας τους στις μετατροπές, οι δίθυρες γερμανικές μπερλίνες από τα 1.6 έως τα 2 λίτρα προτιμήθηκαν στους αγώνες, γεμίζοντας τις συμμετοχές σε κάθε κλάση, από τις αναβάσεις και τα σιρκουί μέχρι τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά ράλλυ. Οι νίκες έρχονταν βροχή, με αποκορύφωμα την κατάκτηση το 1969 από την αγωνιστική έκδοση της «2002» του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Αυτοκινήτων Τουρισμού. Η «tii», με άμεσο ψεκασμό πλέον και μέγιστη ισχύ 130 ίππων, εμπλούτισε την γκάμα της δύο χρόνια αργότερα. To αποκορύφωμα ήταν η έκδοση turbo (Ε20) το 1973, το πρώτο αυτοκίνητο παραγωγής στον κόσμο με τέτοιο κινητήρα. Με τον δίλιτρο turbo επιτάχυνε από στάση έως τα 100 χλμ./ώρα σε 6,6 δλ., ενώ ανέπτυσσε ανώτατη ταχύτητα 211 χλμ./ώρα. Το τέλος ήρθε το 1977, με τη συνολική παραγωγή των «02» σε όλες τις εκδόσεις να ολοκληρώνεται στις 861.940 μονάδες.

Στη σύγχρονη αναβίωσή της η BMW 2002 κρατάει την coupe σιλουέτα που διατηρεί το πνεύμα του αυθεντικού μοντέλου, χωρίς να εγκλωβίζεται σε ρετρό σχήμα. Το φωτεινό Taiga Green, ένα από τα εμβληματικά χρώματα των ’70s, αναδεικνύει τις καθαρές επιφάνειες, ενώ το γνώριμο «shark nose» και οι διπλοί στρογγυλοί LED προβολείς μεταφέρουν διακριτικά το DNA της 2002 στο σήμερα. Ο οπτικός όγκος παραμένει συμπαγής, όμως η συνολική εικόνα είναι σαφώς πιο αεροδυναμική και εκλεπτυσμένη.

CITROEN DS
Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι του Παρισιού το 1955, κάτω από τον επιβλητικό θόλο του Grand Palais. Η εμφάνισή της προκάλεσε δέος και θαυμασμό. Με το καινοτόμο στιλ της καθιερώθηκε ως η νέα αναφορά στην αυτοκινητοβιομηχανία. Στους δρόμους, η εμφάνισή της προκαλούσε συχνά συνωστισμό, καθώς ήταν πρωτοποριακή. Οι τεχνικές και αισθητικές της λύσεις προκαλούσαν την περιέργεια. Δεν ήταν μόνο ένα αυτοκίνητο-γλυπτό, αλλά και ένα τεχνολογικό θαύμα. Για παράδειγμα, η εξαιρετική υδροπνευματική ανάρτησή της προσέφερε πρωτοφανή επίπεδα κρατήματος στον δρόμο και άνεση που καμία άλλη αυτοκινητοβιομηχανία δεν είχε καταφέρει μέχρι τότε. Ένα άλλο μοναδικό χαρακτηριστικό ασφάλειας ήταν το υδραυλικά υποβοηθούμενο σύστημα πέδησης με εμπρός δισκόφρενα, που επέτρεπε τόσο μικρές αποστάσεις ακινητοποίησης, ώστε να ξαφνιάζει ακόμα και τους πιο έμπειρους οδηγούς στην πρώτη επαφή τους με την DS. Το 1975 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, παραμένοντας ωστόσο σύμβολο της γαλλικής κομψότητας παγκοσμίως.

Η επανερμηνεία της Citroen DS συνεχίζει τη φυσική πορεία της προκατόχου της. Από την πρώτη εμφάνισή του, το μοντέλο έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από το μέλλον και με αυτήν ακριβώς τη λογική αντιμετωπίζεται και σήμερα: ως ένα αυτοκίνητο που ήταν ανέκαθεν μπροστά από την εποχή του. Το χαμηλό, αιωρούμενο ρύγχος, η αεροδυναμική καμπύλη που διατρέχει το αμάξωμα και οι καθαρές επιφάνειες χωρίς οπτικό θόρυβο παραπέμπουν άμεσα σ’ εκείνη τη σχεδιαστική φιλοσοφία. Οι λεπτοί προβολείς, η συνεχής ροή της οροφής και η ανασηκωμένη ουρά διατηρούνται παρά την ηλεκτρική πλατφόρμα και τις μοντέρνες λύσεις αεροδυναμικής, «πιστοποιώντας» τη γνησιότητα του μοντέλου. Γι’ αυτό και φέρει το έμβλημα της Citroen.

FIAT 127
Το «Αυτοκίνητο της Χρονιάς 1972» άφησε τα δικά του ίχνη στη σύγχρονη αυτοκίνηση, ως το πρώτο εμπορικά επιτυχημένο σουπερμίνι. Αντικαθιστώντας τον Απρίλιο του 1971 το «850», λίγο πριν ξεσπάσει η πρώτη ενεργειακή κρίση, το ιταλικό «μικρό» έμεινε στη γραμμή παραγωγής περισσότερα από 12 χρόνια, ξεπερνώντας σε πωλήσεις τον αριθμό των τριών εκατομμυρίων μονάδων. Σε πρώτη φάση, το 127 παρουσιάστηκε με δίθυρο αμάξωμα, φιλοξενώντας κάτω από το εμπρός καπό του τον πολύπειρο κινητήρα των 903 κ.εκ. του εργοστασίου, ενώ, έναν χρόνο αργότερα, την εμφάνισή της έκανε και μια τρίθυρη έκδοση με διαφορετική αισθητική στο πίσω μέρος. Κύριο στοιχείο του 127 ήταν η ευρηματικότητα των σχεδιαστών του σε χωροταξικό επίπεδο. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις μεγάλες για την εποχή εξωτερικές διαστάσεις, εξασφάλιζε απόλυτη επάρκεια χώρων στο εσωτερικό, που ήταν αρκετά λιτό σε αισθητική, πλην όμως απόλυτα λειτουργικό στην καθημερινή συμβίωση. Στα μηχανικά μέρη, σχεδόν όλες οι λύσεις προήλθαν από τα προγενέστερα μοντέλα της ιταλικής εταιρείας.

Η αναβίωση του Fiat 127 παραμένει πιστή στη φιλοσοφία του αρχέτυπου «εργαλείου πόλης», με καθαρές επιφάνειες, λειτουργικότητα και… αφοπλιστική ειλικρίνεια σχεδίασης. Η σύγχρονη εκδοχή του υιοθετεί πιο στιβαρή μάσκα, διατηρώντας όμως τα τετράγωνα μοτίβα και την απλότητα του πρωτοτύπου. Αναγκαστικά, η εποχή το οδήγησε στη διάταξη των πέντε θυρών, ώστε να ανταποκριθεί στις σημερινές απαιτήσεις, χωρίς να χάσει τον χαρακτήρα του ιταλικού σουπερμίνι. Με μήκος που παραμένει κάτω από τα τέσσερα μέτρα, τοποθετείται «σωστά» κάτω από το μεγαλύτερο Grande Panda στην γκάμα της Fiat.

FORD ESCORT MKII
Το αυτοκίνητο που στις αγωνιστικές του εκδόσεις εξελίχθηκε σε θρύλο των ευρωπαϊκών και των παγκόσμιων ράλλυ, των αναβάσεων και των αγώνων πίστας στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70, παρουσιάστηκε από τη Ford για πρώτη φορά το 1975. Στη διάρκεια της ανάπτυξής του, χρησιμοποίησε τα ίδια μηχανικά εξαρτήματα, το ίδιο δάπεδο και την ίδια βασική δομή με το MΚI. Στην Ελλάδα το γνωρίσαμε κυρίως με τον κινητήρα του 1.1 λίτρου, που από φορολογικής πλευράς ήταν «αποδεκτός» εδώ, ωστόσο δεν ήταν λίγοι εκείνοι που του τοποθέτησαν ισχυρότερα μηχανικά σύνολα. Το μοντέλο ήταν ένα από τα λίγα που κατάφεραν να μιλήσουν στον συναισθηματικό κόσμο του οδηγού, προφανώς επειδή συνδύαζε ορισμένα απλά πράγματα: πίσω κίνηση σε συνάρτηση με προβλέψιμη και συγχρόνως διασκεδαστική οδική συμπεριφορά, με αποτέλεσμα την απόλαυση της οδήγησης με οποιονδήποτε κινητήρα. Αν τα μοντέλα παραγωγής έφεραν λεφτά στα ταμεία, τα αγωνιστικά άφησαν ιστορία με 20 νίκες στο WRC, δύο παγκόσμια πρωταθλήματα οδηγών (Βάλντεγκαρντ, Βάτανεν) και ένα κατασκευαστών.

Η σύγχρονη απόδοση του Ford Escort MKII αξιοποιεί τις καθαρές, ελεγχόμενες επιφάνειες του πρωτοτύπου, αποδίδοντάς τες με πιο ήπια γεωμετρία και… αναγκαστικά πιο έντονη καμπυλότητα στο καπό. Τα διπλά στρογγυλά LED εντάσσονται σε μια ενιαία ματ επιφάνεια. Στο πλάι διατηρείται η γραμμή ώμου του MKII, ενώ συνολικά το αμάξωμα συνδυάζει την απλότητα του Escort με τη σχεδιαστική προσέγγιση ενός κόνσεπτ του 2025.

LANCIA FULVIA COUPE
Άφθαρτος παραμένει μέχρι σήμερα ο μύθος της Lancia Fulvia Coupe, που αγαπήθηκε όσο λίγες δημιουργίες του καιρού της. Η κουπέ έκδοση της σειράς Fulvia παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1965 στη Γενεύη. Αρχικά κυκλοφόρησε με κινητήρες 1,2 λίτρων, οι οποίοι τη «συνόδευαν» μέχρι το 1969. Σε αυτές τις εκδόσεις έκαναν την πρώτη εμφάνισή τους το 1966 τα διακριτικά HF (υψηλή πιστότης), τα οποία είχαν σκοπό να υποδηλώσουν τη βελτίωση ως προς τη μείωση του βάρους της και την ενίσχυση της ιπποδύναμης. Τον επόμενο χρόνο ο κυβισμός της Coupe ανέβηκε στα 1,3 λίτρα (S) και το 1968, στο Τορίνο, παρουσιάστηκε η ΗF των 1.584 κ.εκ. με τους 115 ίππους. Αμέτρητα είναι τα ράλλυ στα οποία συμμετείχε το αυτοκίνητο, σε επίπεδο διεθνών και εθνικών πρωταθλημάτων. Οι πιο λαμπερές σελίδες της αγωνιστικής του ιστορίας γράφτηκαν από τις 1,6 HF των Κάλστρομ, Λάμπινεν και Μουνάρι. Ο τελευταίος, πέρα από τη μεγάλη νίκη του στο χιονισμένο Μόντε το 1972, αξιώθηκε να κατακτήσει στο τιμόνι της την επόμενη χρονιά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ράλλυ.

Η αναβίωση της Fulvia Coupe επαναφέρει τον ορισμό της ιταλικής λεπτότητας στη σύγχρονη εποχή. Το σφηνοειδές προφίλ, με τις καθαρές επιφάνειες και την αυστηρή γεωμετρία των αρχικών σχεδίων του ’65, συνδυάζεται με τη χαρακτηριστική λεπτή μάσκα με δύο στρογγυλούς LED πλέον προβολείς, ενώ η χαμηλή γραμμή ώμου και τα μεγάλα εμπρός και πίσω παρμπρίζ «έρχονται» ως χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Fulvia.

MERCEDES-BENZ W114
Η Mercedes W114 είναι ένα εμβληματικό μοντέλο της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, που πέρασε στη συλλογική μνήμη των φίλων του αυτοκινήτου για την αντοχή, την αξιοπιστία και την κομψή εμφάνισή του. Η τελευταία είναι μία ακόμη απόδειξη του ταλέντου του Πολ Μπρακ, του πιο χαρισματικού σχεδιαστή στην ιστορία της Mercedes-Benz, ο οποίος έλαμψε με τα έργα του σε ολόκληρη τη δεκαετία του ’60. Στην γκάμα του «αστεριού» της Στουτγάρδης έμεινε από το 1968 έως το 1976 και ήταν ένα από τα πρώτα μοντέλα παραγωγής της εταιρείας που χρησιμοποίησε το ηλεκτρονικό σύστημα ψεκασμού καυσίμου Bosch D-Jetronic. Διέθετε εξακύλινδρους σε σειρά κινητήρες και κυκλοφορούσε στην αγορά ως 230.6, 250 και 280. Η πανομοιότυπη αδελφή της (W115) εφοδιαζόταν με τετρακύλινδρους κινητήρες και στις αίθουσες πώλησης προσφερόταν ως 200, 220, 230.4 και 240, με τις πετρελαιοκίνητες εκδόσεις να φέρουν την ένδειξη D. Το μοντέλο δέχθηκε εκτεταμένη ανανέωση το 1973, η οποία περιλάμβανε αλλαγές στην εμφάνιση και στο εσωτερικό. Συνολικά, οι W114/115 κατασκευάστηκαν σε 1.900.000 μονάδες.

Παρότι η ιστορική W114 φορούσε τα χαρακτηριστικά κάθετα φωτιστικά σώματα της εποχής, η σύγχρονη σχεδιαστική γλώσσα της Mercedes έχει εξελιχθεί σταθερά προς πιο οριζόντιες, καθαρές γεωμετρίες. Έτσι, η «αναβίωση» του κλασικού sedan δεν επιχειρεί να αναπαραγάγει κατά γράμμα το παρελθόν, αλλά να το μεταφράσει μέσα από το σημερινό DNA της μάρκας, με λεία επιφάνεια μάσκας, λεπτούς full-LED προβολείς, καθαρούς όγκους και ισορροπημένες αναλογίες που παραπέμπουν ευθέως στη σχολή Μπρακ. Σε μια εποχή όπου τα SUV κυριαρχούν, μια σύγχρονη W114 θα έπρεπε αναπόφευκτα να ακολουθεί τη φιλοσοφία σχεδίασης της Mercedes του 2025.

MGB
Το αμάξωμα αυτού του γοητευτικού τετράτροχου οφείλεται στον Donald Hayfer, αυθεντία της εποχής στις μεταλλικές βαφές. Οι απλές του γραμμές και η απουσία των διακοσμητικών στοιχείων, που συνηθίζονταν τότε, έκαναν το αυτοκίνητο δημοφιλές σε ολόκληρο τον κόσμο, παρά το γεγονός ότι από αυτό απουσίαζαν στην πρώτη έκδοση ακόμα και οι χειρολαβές στις πόρτες. Ο κινητήρας του είχε κατασκευαστεί αρχικά για να εφοδιάσει το νέο sedan της Αustin, αλλά έμελλε να γίνει διάσημος στο πλαίσιο του «ΜGB», με τις χαρακτηριστικές ακτινωτές ζάντες και το κεντρικό περικόχλιο. Το 1967 ολοκληρώθηκε η πρώτη σειρά παραγωγής του αυτοκινήτου, την οποία ακολούθησαν άλλες δύο, με νέα αξεσουάρ και λίγες μετατροπές, αισθητικής και μηχανολογικής μορφής. Το 1974 το μοντέλο κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ με υπερμεγέθεις πλαστικούς προφυλακτήρες, που αντικατέστησαν εκεί τους αντίστοιχους «βρετανικούς» με το τόσο καλαίσθητο χρώμιο. Ήδη τότε η εποχή του είχε περάσει οριστικά στο παρελθόν, όμως το εργοστάσιο του Άμπιγκτον επέμενε στην παραγωγή του μέχρι το 1980, ξεπερνώντας συνολικά τις 500.000 μονάδες.

Η σύγχρονη MGB επανερμηνεύει το εμβληματικό roadster μέσα από μια σαφώς πιο καθαρή, σμιλεμένη αισθητική. Το μακρύ καπό, η χαμηλή waistline και η ελαφρώς «τραβηγμένη» ουρά διατηρούν τις αναλογίες του αρχετύπου, όμως η επιφάνεια του αμαξώματος γίνεται πλέον ενιαία και τρισδιάστατη, με έντονες καμπύλες και σαφή σύγκλιση όγκων. Οι κυκλικοί LED προβολείς εξελίσσουν το κλασικό μοτίβο, ενώ η μάσκα μεταφράζεται σε μια μινιμαλιστική, κάθετη επιφάνεια που εκφράζει τη σημερινή premium αισθητική. Η καθαρή γραμμή ώμου, η διακριτική χρωμιωμένη λεπτομέρεια και η υφασμάτινη οροφή χαμηλού προφίλ ολοκληρώνουν ένα design που σέβεται το παρελθόν, αλλά μιλάει ξεκάθαρα τη γλώσσα του 2025.

OPEL KADETT B
Χαρακτηριστική φιγούρα στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’70, το Kadett δεύτερης γενιάς (Β) αγαπήθηκε στη χώρα μας ως το αυτοκίνητο όλης της οικογένειας, ενώ ήταν δημοφιλές και ως ταξί, με τον κλασικό γκρι χρωματισμό και τη λευκή λωρίδα περιμετρικά της καμπίνας. Παρουσιάστηκε από την Opel στη Φρανκφούρτη, στις αρχές φθινοπώρου του 1965. Αποστολή του ήταν να διαδεχθεί επιτυχημένα την πρώτη γενιά, από την οποία είχε μεγαλύτερες εξωτερικές διαστάσεις. Έγινε άμεσα δημοφιλές και η επιτυχία του ταξίδεψε πέρα από τη Γερμανία, με σχεδόν το 50% της ετήσιας παραγωγής να εξάγεται. Kυκλοφόρησε σε 120 χώρες, χωρίς ποτέ να αποκαλείται παγκόσμιο αυτοκίνητο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένα διεθνές μοντέλο. Τον Νοέμβριο του 1966, το πρώτο Kadett Rallye πέρασε από τη γραμμή παραγωγής, στις εγκαταστάσεις της Οpel στο Μπόχουμ. Ένα δελτίο Τύπου της εποχής εκείνης το αποκαλούσε «καυτή έκδοση της δεύτερης γενιάς Kadett». Υπολογίζεται ότι στις ΗΠΑ διατέθηκαν συνολικά περίπου 430.000 Kadett B. Η παραγωγή του μοντέλου ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 1973, αριθμώντας 2.691.300 μονάδες.

Με τη χαρακτηριστική αισθητική «Bold & Pure», η σύγχρονη αναβίωση του Opel Kadett B επιχειρεί να μεταφράσει την απλότητα του αρχετύπου σε μια σημερινή, μινιμαλιστική φόρμα. Το δίθυρο αμάξωμα διατηρεί τις αναλογίες του ’60, όμως η μάσκα Vizor, οι LED δακτύλιοι και οι αεροδυναμικές γραμμές προσανατολίζουν το μοντέλο σε ένα πλήρως ρεαλιστικό σενάριο παραγωγής του 2025. Ένα retro-compact με καθαρή ταυτότητα Opel και σύγχρονη τεχνική υπόσταση.

PEUGEOT 204
Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 τα μικρά οικογενειακά μοντέλα σταδιοδρομούσαν ήδη στην ευρωπαϊκή αγορά, αποδεικνύοντας πως η παρουσία τους ήταν επιβεβλημένη στο αστικό περιβάλλον της Γηραιάς Ηπείρου. Την εποχή εκείνη η Peugeot δεν διέθετε ανάλογο αυτοκίνητο στην γκάμα της και ήταν ανάγκη να αποκτήσει, για να διευρύνει την πελατεία αλλά και τα κέρδη της. Το σχεδιασμένο από το Studio Pininfarina 204, που προέκυψε από αυτόν τον προβληματισμό, εξελίχθηκε σε μια μικρή επανάσταση για την Peugeot: ήταν το πρώτο της μοντέλο με μετάδοση της κίνησης στους εμπρός τροχούς, οι οποίοι ήταν εφοδιασμένοι με δισκόφρενα, επίσης για πρώτη φορά σε δημιούργημα της γαλλικής εταιρείας. Με ανεξάρτητες αναρτήσεις σε όλους τους τροχούς και καλή ποιότητα κατασκευής, ξεχώριζε για τη διακριτική, συνάμα όμως γοητευτική παρουσία του στους ευρωπαϊκούς δρόμους. Παρέμεινε στην γκάμα της εταιρείας από το 1965 έως το 1976, ενώ παρήχθη σε πέντε τύπους αμαξωμάτων (sedan, estate, hatch coupe, cabriolet και van). Η συνολική του παραγωγή ανήλθε στις 1.604.296 μονάδες.

Στην αναβίωση του Peugeot 204 επιλέξαμε συνειδητά την κάμπριο εκδοχή, ως ένα είδος αμαξώματος που σπανίζει πλέον, αλλά ταιριάζει στον χαρακτήρα του πρωτοτύπου. Η μοντέρνα απόδοση διατηρεί την οριζόντια γεωμετρία του Pininfarina, ενώ ενσωματώνει τη σημερινή σχεδιαστική ταυτότητα της Peugeot. Το προφίλ παραμένει κομψό και ελαφρύ, με 2 + 2 διάταξη καθισμάτων, διατηρώντας τον αέρα της δεκαετίας του ’60.

TOYOTA CELICA
Toν Οκτώβριο του 1970, τον μήνα που κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά οι 4Τ, η Toyota αποκάλυψε στο Τόκιο ένα δίθυρο κουπέ που μοιραζόταν το ίδιο πάτωμα με το Corona και έδινε έμφαση στο στιλ και στην οδηγική απόλαυση. Το όνομά του ήταν Celica (με προέλευση από τη λατινική λέξη «coelica», που σημαίνει «ουράνιος») και στόχος του ήταν να «χτυπήσει» τη Ford Mustang στην αμερικανική αγορά. Όσοι μπορεί να σκέφτηκαν «έχουν θράσος οι Γιαπωνέζοι» σίγουρα δεν ήξεραν τίποτα για το 2000 GT, ούτε για τα θηριώδη πρωτότυπα του Group 7 της Toyota. Η συνέχεια είναι γνωστή, το μοντέλο λατρεύτηκε σε όποια χώρα κι αν κυκλοφόρησε. Αν και στη βάση της υπήρχε ένας 1.400άρης, η Celica πρώτης γενιάς σταδιοδρόμησε στην αγορά έως το 1976 που αποσύρθηκε από το προσκήνιο με τους κινητήρες των 1.6 και των 2 λίτρων. Το 1976 οι Ιάπωνες πιστοποίησαν στο Group 4 για τo WRC τη δίλιτρη Celica, που καταγράφεται ως 2000 GT RA20. Ο 240 ίππων 16βάλβιδος κινητήρας της ήταν επιμελημένος από τον Schnitzer και με αυτήν οι Μίκολα – Χερτζ ανέβηκαν τρίτοι στο βάθρο των νικητών στις «1.000 λίμνες» τη χρονιά εκείνη, ενώ οι Άντερσον – Λίντον στο Aκρόπολις είχαν κάνει θαυμάσιο αγώνα πριν εγκαταλείψουν.

Η σύγχρονη Celica GR επαναφέρει το coupe–fastback σχήμα της πρώτης γενιάς, μέσα από την επιθετική σχεδιαστική ταυτότητα της Gazoo Racing. Η χαμηλή μάσκα με τη μεγάλη εισαγωγή αέρα ακολουθεί τη φιλοσοφία της GR86, ενώ τα LED φωτιστικά σώματα υιοθετούν καθαρότερη, οριζόντια γραμμή για πιο σύγχρονη οπτική υπογραφή. Οι αναλογίες παραμένουν πιστές στο αρχέτυπο: μακρύ καπό, καμπίνα τραβηγμένη πίσω και καθαρή ένωση με το fastback τελείωμα.