4T Classic Αγώνες/Διοργανώσεις

Μοnza – αφιέρωμα στo «ναό» της ταχύτητας

Το περίφημο ιταλικό αυτοκινητοδρόμιο, «ναός» της ταχύτητας και παραδοσιακή έδρα των tifosi της Ferrari, έχει τη δική του μεγάλη ιστορία στη Formula 1.

Υπάρχουν τόσα πολλά που θα μπορούσε να σου διηγηθεί αυτός ο χώρος, αν είχε φωνή, αφού είναι ολόκληρος μια ιστορία νίκης, ήττας, δράματος και ταχύτητας από την πρώτη ημέρα της ύπαρξής του μέχρι σήμερα. Από να αρχίσει κάποιος; Aρκεί μια σχεδόν τηλεγραφική αναφορά, με χοντρά γράμματα, ώστε να πειστεί κάποιος για την ιδιαιτερότητα αυτού του αυτοκινητοδρομίου, χωρίς να χρειάζεται καν να ανατρέξει στα ηρωϊκά στα χρόνια της προ Formula 1 εποχής:

1955FanMonz

H απίστευτη (πρώτη) νίκη της Maserati το 1953, οι μυθικές Mercedes W196 που κατακυρίευσαν την πίστα το 1955, η εξωπραγματική παράταξη των stremline μονοθεσίων το 1956 (χρονιά που είδαμε εκεί για τελευταία φορά την Bugatti κι ας μη κατάφερε να τρέξει στον αγώνα), τα Cooper με τον κινητήρα πίσω (η άμαξα αυτή τη φορά δεν έσερνε τα άλογα), ο ονειρικός καταπέλτης (το επικλινές) που χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά το 1960, όταν οι δεινόσαυροι (τα μονοθέσια με τον κινητήρα μπροστά) πέτυχαν εκεί την ύστατη νίκη τους.

1955MONZA

Σε αυτά όλα προστίθεται το δράμα του 1961 με το θάνατο του φον Τριπς και τους 14 νεκρούς θεατές, τους τιφόζι να σηκώνουν στον αέρα τον Λουντοβίκο Σκαρφιότι το 1966 (ήταν η τελευταία νίκη Ιταλού οδηγού στη Monza μέχρι σήμερα, την απίστευτη νίκη του Τζον Σέρτις με τη Honda και το προσπέρασμα στην τελευταία στροφή του τελευταίου γύρου.

1967MonzSurt

Ακόμα, τον Γιόχεν Ριντ να σκοτώνεται εκεί το 1970 και να κερδίζει ύστερα από λίγο καιρό το πρωτάθλημα μετά θάνατον. Κι αφού πάρουμε μια ανάσα, θα θυμηθούμε τον τερματισμό των πέντε πρώτων μονοθεσίων το 1971, που ολοκλήρωσαν σχεδόν όλα μαζί, με τον άνθρωπο που έριχνε την καρό σημαία να μη προλαβαίνει καλά-καλά να την κατεβάσει.

1971_Italian_Grand_Prix

Πάνω από όλα όμως, η Monza είναι από συναισθηματικής πλευράς το σπίτι της Ferrari. Είκοσι φορές έχει κερδίσει το όρθιο αλογάκι εκεί μέσα (McLaren 10, Mercedes 9, Alfa Romeo 8, Williams 6, Lotus 5). Πιο μεγάλες στιγμές για τη Monza και για τη Ferrari, στα πιο νεώτερα χρόνια, η νίκη του Τζόντι Σέκτερ που συνοδεύτηκε με την κατάκτηση των παγκόσμιων πρωταθλημάτων το 1979 και η νίκη του Μίκαελ Σουμάχερ το 2000 (ο μεγάλος Γερμανός παραμένει ο πολυνίκης της πίστας, τίτλος που μοιράζεται πλέον με τον Λιούις Χάμιλτον, έχοντας πέντε τερματισμούς στην πρώτη θέση).

Michael_Schumacher

ΑΝΑΔΡΟΜΗ

To αυτοκινητοδρόμιο της Monza κατασκευάστηκε στα χρόνια της δεκαετίας του ’20 με αρχική διαδρομή που συνολικά έφτανε τα 10 χιλιόμετρα. Εγκαινιάστηκε από τον δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι το 1922 και τους πρώτους καιρούς, αναδείχθηκαν εκεί οδηγοί μυθικοί στις ημέρες μας: Μπορντίνο, Σαλαμάνο, Αντόνιο Ασκάρι, Μπενουάστ, Σιρόν, Νουβολάρι, Φαγκιόλι. Ήταν η εποχή των Fiat, Delage, Bugatti και Α. Romeo. Πρωταγωνιστής των χρόνων που όλα είχαν ηρωικό χαρακτήρα ήταν κι ο θάνατος. Το 1924 χτύπησε τον Ζβορόφσκι στη «Λέσμο» και το 1928 αφάνισε την Τalbot του Ματεράσι. Καταστροφικό αποδείχθηκε το 1933 για τους Τσαϊκόφσκι, Μπορζακίνι και Καμπάρι, που χάθηκαν στο ιταλικό GP. Ένα χρόνο πριν, ο Eρλ Χόου διέφυγε τον όλεθρο από θαύμα, όταν το αυτοκίνητό του τσακίστηκε στα δένδρα. Τα δυστυχήματα ανάγκασαν τους οργανωτές να αλλάξουν τη διαδρομή το 1934 και να τη μειώσουν κατά 3 χλμ.Το τοπίο έξω από το Μιλάνο έγινε τα επόμενα χρόνια το θέατρο ενός φοβερού ιταλογερμανικού ανταγωνισμού: Οι Αlfa Romeo του Φεράρι με δύναμη πυρός το Νουβολάρι εναντίον των Μercedes & Auto Union, που κυβερνούσαν οι Στουκ, Ροζμάγιερ, Καρατσιόλα. Αποτέλεσμα ήταν το ηθικό των Λατίνων να υποστεί πλήγμα, αφού οι Τεύτονες τους κέρδισαν σε τρεις συνεχόμενους αγώνες. Ο ίδιος ο «Νούβι» το 1938 νίκησε για τελευταία φορά το σιρκουί, στο κοκ-πιτ ενός Auto Union.

1951MonFanz

Σύντομα άρχισε ο πόλεμος και οι κινητήρες σίγησαν ως το 1948, που ο Βιμίλ με την Αlfa Romeo νίκησε τον αγώνα. Η συνέχεια ανήκε στους Ιταλούς, που έζησαν θριάμβους με τον Ασκάρι και τη Ferrari F2. Ο Φαρίνα απέδειξε πως άξιζε τον τίτλο του πρώτου πρωταθλητή της Φόρμουλα 1, κερδίζοντας, με μία λαμπρή εμφάνιση στο τιμόνι της Αlfetta, την αναμέτρηση του 1950.

1952A6GCM

Η σειρά της Μaserati ήρθε το 1953, όταν ο Φάντζιο έφερε πρώτη στο τέρμα την «250F», επωφελούμενος μιας εξόδου του Ασκάρι. Ο Αλμπέρτο, γιος του Αντόνιο, χάθηκε στην «Κούρβα Βιαλόνε» το 1955, με σπασμένο τον τροχό της Ferrari sportcar που δοκίμαζε.

1961vonTrips156

Τέσσερις φορές τα αυτοκίνητα αγωνίστηκαν στο κεκλιμένο επίπεδο της πίστας, αλλά η αντίδραση των Βρετανών για τη δοκιμασία του «καταπέλτη» δεν επέτρεψε τη χρήση του μετά το 1961. Μαύρη ήταν εκείνη η χρονιά για το ιταλικό GP, λόγω της απώλειας του Φον Τριπς και 11 θεατών σ’ ένα απρόβλεπτο δυστύχημα. Η πίστα αποδείχθηκε τραγική και για τις Lotus, που τα επόμενα χρόνια θρήνησαν εκεί δύο μεγάλους πιλότους, τους Γιόχεν Ριντ (1970) και Ρόνι Πέτερσον (1978).

1966MonzV12Ho

Συναρπαστικές ήταν οι αναμετρήσεις στα τέλη της δεκαετίας του ’60 στην άσφαλτο της Μόντσα, που είχε γίνει ακόμη ταχύτερη. Η τεχνική του «slip-streaming» των οδηγών και οι... τιτανομαχίες στην «Παραμπόλικα» έμειναν στην ιστορία, όπως και ο τερματισμός του 1971. Η προσθήκη δύο «σικέιν» το 1972 άλλαξε τον αγώνα για πάντα, δίνοντάς του τη διαφορετική κι εξίσου ταχύτατη «φυσιογνωμία», που απολαμβάνουμε μέχρι σήμερα.

1975

ΤΟ ΣΗΜΑΔΙΑΚΟ 1978

Σαράντα χρόνια πέρασαν από το Ιταλικό GP του 1978, στο «ναό της ταχύτητας» στη Mόντσα, όπου τραυματίστηκε θανάσιμα ο μεγάλος Σουηδός πιλότος της Lotus Ρόνι Πέτερσον. Αυτό ήταν ένα από τα πιο μεγάλα δράματα στη Formula 1, από εκείνα μάλιστα που πολύ δύσκολα ξεχνιούνται...

1978

Για τον ιδρυτή και ιδιοκτήτη της Lotus Κόλιν Τσάπμαν, η αναγέννηση των μονοθεσίων του είχε ξεκινήσει ήδη από το 1977, καθώς οι πέντε νίκες της «78» τον έφεραν ξανά στην πλευρά των πρωταγωνιστών. Μαζί του είχε και τον ιταλο-αμερικανό πιλότο Μάριο Αντρέτι, που στάθηκε δίπλα του σε δύσκολες αγωνιστικά στιγμές και οδήγησε τα μονοθέσιά του στις πρώτες τους επιτυχίες ύστερα από πολύ καιρό. Στις αρχές του 1978 ο Ρόνι Πέτερσον, έπειτα από μια άσχημη χρονιά στην 6τροχη Τyrrell, επιστρέφει στη Lotus. Ο όρος για τη νέα συνεργασία του με τον Τσάπμαν είναι να παραμείνει δεύτερος στην ιεραρχία, παραχωρώντας τα πρωτεία στον Αντρέτι. Με αυτό το τίμημα ο Σουηδός πλήρωνε την ενέργειά του να εγκαταλείψει απογοητευμένος την ομάδα το 1976 (αυτό ο Κόλιν το θυμόταν, όμως φρόντισε να ξεχάσει ότι ο 36χρονος πλέον Σουηδός πάλευε επί δύο χρόνια -το 1974 και το 1975- χωρίς ελπίδα στις πίστες, με τις ξεπερασμένες πλέον «72D» και «72E»). Οι καινοτομίες των «79» αιφνιδίασαν κάθε ενδιαφερόμενο για το πρωτάθλημα και δεν άφησαν κανένα περιθώριο στους άλλους για να το διεκδικήσουν. Το αυτοκίνητο έκανε έξι νίκες από την πρώτη εμφάνισή του στο Βέλγιο, ενώ ο Τσάπμαν ωφελήθηκε βαθμολογικά και από τις δύο πρώτες θέσεις της προκατόχου Λότους «78». Οι σκηνές, με τους Αντρέτι και Πέτερσον να προηγούνται όλων, δεν έχουν ακόμη ξεθωριάσει στη μνήμη των φίλων της F1.

Podium

Ο Μάριο Αντρέτι, νικητής στο Zάντβουρτ, ήθελε πια ένα μόνο βαθμό στην Ιταλία για να κατακτήσει τον τίτλο, σε Γκραν Πρι όμως δεν επρόκειτο να ξανανικήσει. Ο Πέτερσον στην Ολλανδία έκανε τον τελευταίο του τερματισμό (στη δεύτερη θέση και πάλι) και ο ιδιοφυής Κόλιν πανηγύριζε ένα ακόμη παγκόσμιο πρωτάθλημα κατασκευαστών, χωρίς να γνωρίζει πως κανένα άλλο δε θα ακολουθούσε. Στην υπέροχη «79» θα έρχονταν και άλλες διακρίσεις, όμως άλλο στεφάνι νίκης δε χαράχθηκε στην αεροτομή της. Για την ομάδα και τους συντελεστές της, ήταν ένας σημαδιακός αγώνας.

Tifosi

Συνέβησαν πολλά και θλιβερά στη Μόντσα. 24 βολίδες ξεκίνησαν για το γύρο της προθέρμανσης και προτού όλα τα αυτοκίνητα ακινητοποιηθούν για τη διαδικασία της εκκίνησης, ο αφέτης Μ. Ραστέλι έδωσε το πρόσταγμα της έναρξης. «Και ο Ντιντιέ;» ρώτησε με σβησμένη φωνή ο Πέτερσον τον Μερτζάριο, που έτρεξε με το οξυγόνο για να του προσφέρει βοήθεια. Ο άσος είχε δει το μονοθέσιό του να κτυπά την Τyrrell του Πιρονί, πριν τυλιχθεί στις φλόγες. Ο Γάλλος δεν είχε πρόβλημα εκτός από ένα χαμένο τροχό και οι οργανωτές έσβησαν γρήγορα τη φωτιά στη Lotus. Οι Χαντ, Ρεγκατσόνι και Ντεπαγέ έβγαλαν τον Πέτερσον από τα συντρίμμια και ένα ελικόπτερο τον μετέφερε αναίσθητο στο νοσοκομείο δεκαοκτώ λεπτά αργότερα. Ο Σουηδός ήταν το θύμα μιας εκτεταμένης εμπλοκής, που έλαβε χώρα στην πρώτη στροφή της πίστας. Τρεις ώρες αργότερα, δόθηκε η δεύτερη εκκίνηση του αγώνα και η διάρκειά του ορίστηκε στους 40 γύρους. Οι Μάριο Αντρέτι και Ζιλ Βιλνέβ ξεκίνησαν παραβιάζοντας τη διαδικασία των κόκκινων φώτων και τιμωρήθηκαν γι αυτό με ποινή ενός λεπτού, που είχε αποτέλεσμα να καταταγούν τελικά στην έκτη και έβδομη θέση. Ο άσος της Lotus κατέκτησε με αυτόν τον τρόπο το βαθμό που του έδωσε τον τίτλο. Η άχρωμη διαδικασία μετά το βαρύ τραυματισμό του Πέτερσον ανέδειξε ως νικητή τον Νίκι Λάουντα, που είδε τη σημαία με τους καθρέφτες του γεμάτους από τη Brabham-Alfa Romeo του Τζον Γουάτσον. Για την ιστορία, εκείνη ήταν η τελευταία νίκη του Ιταλικού εργοστασίου ως κατασκευαστή κινητήρων F1, καθώς τέτοιο αποτέλεσμα δεν πήρε όταν ξαναγύρισε στα Γκραν Πρι με δικό της μονοθέσιο, στην εποχή των turbo…

2005

 

Ποιος πιστεύετε πως θα είναι ο νικητής του Ράλλυ Ιταλίας-Σαρδηνίας, στις 8-11 Οκτωβρίου;

Επιλογές
Ψηφοφορία

Τιμές - Τεχνικά

 

Κατηγορία άρθρου